Απελπισμένη κοινωνία

Βαριά κουβέντα. Λες να είναι και αλήθεια;

Μέσα ενημέρωσης όλων των αποχρώσεων και τεχνολογικής υποδομής την βομβαρδίζουν χρόνια τώρα με καταθλιπτικά μηνύματα. Πίσω τους εξελίσσεται μια πολιτική πραγματικότητα που τα υποστηρίζει. Στατιστικά στοιχεία για την συνοχή της, το πολιτικό σύστημα και την οικονομία δεν είναι μόνον αρνητικά αλλά και ασαφή, αφήνοντας την φαντασία να οργιάσει με σενάρια κινδυνολογίας. Και γίνονται ακόμη περισσότερο όταν τα συγκρίνουμε με αυτά γειτονικών χωρών.

Αυτό είναι το περιβάλλον που ζει η Νεοελληνική κοινωνία σήμερα και οι δυνάμεις που το έχτισαν και το συντηρούν για ιδιοτελείς λόγους κομματικούς, συντεχνιακούς και ιδεολογικούς συνεχίζουν ακατάπαυστα να δουλεύουν γι’ αυτό. Και επιβεβαιώνει τις Κασσάνδρες για το μέλλον. Τα κόμματα για την επιβίωση τους, οι κάθε λογής συντεχνίες για την διατήρηση των συγκριτικών τους πλεονεκτημάτων απέναντι στο σύνολο και το χειρότερο, παρωχημένες ιδεολογίες απέναντι σ έναν κόσμο που τις προσπέρασε, αφαιρούν όλο και ποιο πολύ από τον ορίζοντα ελπίδας.

Κάποιοι θα έλεγαν ότι η κοινωνία μας έχει δυνατές βάσεις και δυναμικό επιβίωσης, έχει περάσει χειρότερα και επανήλθε. Παρέμεινε Νεοελληνική. Περιγράφουν τον άνετο τρόπο ζωής σε περιοχές της χώρας  όπου λες και τα γεγονότα δεν τις αφορούν. Εξακολουθούν να ζουν το όνειρο της Ολυμπιάδας. Επιμένουν στο “λεφτά υπάρχουν”. Ξέχασαν όμως να επισκεφτούν την υπόλοιπη χώρα όπου η πενία έχει περάσει από τα συσσίτια  των εκκλησιών.

Δυστυχώς οι Κασσανδρες δεν διακρίνουν σε αυτήν την συγκυρία δυνάμεις με προτεραιότητα την ταυτότητα και το συμφέρον της κοινωνίας πάνω από όλα τα άλλα. Αντίθετα, υπό την επήρεια εξωτερικών αλλά κυρίως εσωτερικών απειλών στην συνοχή της,  διακρίνουν συμπτώματα δυναμικής αλλοίωσης των χαρακτηριστικών που θα την κάνουν τελείως αγνώριστη, ξεκομμένη από την ιστορία της. Κάνεις δεν πολεμάει για την επιβίωση της σαν εθνική συνέχεια με όλες τις επιρροές πάνω της που έφερε η ιστορία. Καταλήξαμε όλοι για την πάρτι μας. Ο απλός πολίτης, με το σχολείο που πέρασε τα τελευταία σαράντα χρόνια που τον ευνούχισε πολιτικά , δεν διανοείται καν ότι αξίζει να θυσιάσει κάτι εθελοντικά, έστω και λίγο, για το κοινωνικό συμφέρον. Δεν βλέπει τι πλεονεκτήματα μπορεί να του αποκομίσει. Είναι πεπεισμένος ότι θα κατασπαταλειστεί σε αλλότρια από μια αναξιόπιστη ηγεσία.

Δεν ασχολείται πλέον με το αν θα είναι Έλληνας η “παγκοσμιοποιημένος” πολίτης με ότι σημαίνει αυτό. Ξέρει ότι σε κάθε νέα εκλογική αναμέτρηση θα έχει να διαλέξει τις λιγότερο κακές λαϊκίστικές υποσχέσεις. Το θεωρεί αδιανόητο  να αρνηθεί όλους τους κομματικούς σχηματισμούς για να ανοίξει το δρόμο σε επόμενη φάση σε νέες δυνάμεις. Λίγους ενοχλεί ότι η χώρα έχει απωλέσει τη εθνική της κυριαρχία για τις επόμενες γενιές.

Και το χειρότερο, υπό αυτές τις συνθήκες, είμαστε μία κοινωνία, μαραζωμένη αιμορραγώντας ότι καλύτερο έχουμε σαν μετανάστες σε άλλες χώρες,  χωρίς ηγέτες έτοιμους να συγκρουστούν με την εδραιωμένη ελίτ και να μας οδηγήσουν προς ένα καλύτερο μέλλον σαν σύνολο.

Μπορεί λοιπόν τελικά να είμαστε μια απελπισμένη κοινωνία, σε βαθύ λήθαργο εθνικής απραξίας, που μας οδηγεί σταθερά σε ένα μέλλον όταν τα παιδιά μας θα επικοινωνούν με άλλους κανόνες και πιθανόν σε μια άλλη γλώσσα, διεθνή η γειτονική.

Θα έλεγε κανείς ότι το ζητούμενο, αν υπάρχει,  είναι και σχεδόν αδύνατον. “Ανάδειξη και λαϊκή στήριξη εθνικών ηγετών που θα γεννήσουν ελπίδα και μόνον αυτό”. Το πρόβλημα της κοινωνίας δεν είναι πρωτίστως πολιτικό η οικονομικό, είναι πρόβλημα κοινωνικής ταυτότητας και συνοχής. Εξ ου και το οξύμωρων αφού οι πολίτες έχουν το δυναμικό και τα προσόντα να συνεισφέρουν αλλά μαραζώνουν χωρίς συνεκτικό εθνικό όραμα.

Θυσίες λοιπόν στον Θεό της Ελλάδος …. και πρόσκληση και πρόκληση για την νεολαία μας;

 

Δημόσιος διάλογος για το Σύνταγμα

Σαν απλός πολίτης που ενδιαφέρεται έντονα για ο μέλλον της πατρίδας μου, διαβάζοντας το κείμενο της παρουσίασης του πρωθυπουργού και τα πρώτα σχόλια το Ε. Βενιζέλου σχετικά με το αντικείμενο, ένοιωσα απογοήτευση και ανησυχία.

Οι δύο απόψεις αντανακλούν τις προθέσεις των παρατάξεων τους  να κάνουν αυτό που διατυμπανίζουν σαν δημόσιο διάλογο, για το σοβαρότερο θέμα που πρέπει να απασχολεί την Νεοελληνική κοινωνία σήμερα, αντικείμενο σύγκρουσης και συνδιαλλαγής των πολιτικών και ιδεολογικών δυνάμεων του κατεστημένου. Και προσπαθούν να το κάνουν  κρατώντας άτομα σαν εμένα σε σύγχυση γύρω από το τεχνικό υπόβαθρο των άρθρων ενός εξαιρετικά πολύπλοκου και πυκνογραμμένου ολοκληρωμένου  νομικού συγγράμματος.

Ο βούρκος και το όραμα της κοινωνίας

Συντάκτης Κ.Π.Βλαχοδήμος

Πολλοί παρατηρητές των Ελληνικών πραγμάτων χαρακτηρίζουν την κοινωνία σαν βούρκο εξαντλημένης απάθειας. Τα άτομα, στη μεγάλη τους πλειοψηφία,  έχουν αποκοπεί από το σώμα της  και ενεργούν πάνω στην αρχή, “ο σώζον εαυτόν σωθήτω”. Ακόμη και η όποια συντεχνιακή συμμετοχή τους είναι περιστασιακή, οδηγούμενη από αυτήν την αρχή. Τα τελευταία κύτταρα κοινωνικής συνοχής εξαϋλώνονται. Αυτό είναι μια διαπίστωση που πονάει αλλά δύσκολό να διαφωνήσει κανείς.

Τα θεμέλια πάνω στα οποία χτίστηκε μια τέτοια πραγματικότητα είναι γνωστά. Μια μετά-οθωμανική κοινωνία που πάνω της στηρίχτηκαν λαϊκίστικα κινήματα, με στρεβλωμένο παραπειστικό σοσιαλιστικό προσωπείο με το οποίο εξασφάλισαν την νομή της εξουσίας, ουσιαστικά αδιασάλευτη, καταλαμβάνοντας πλήρως τον κρατικό μηχανισμό. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο οι πολίτες, παρόλο ότι τρέφουν την ελπίδα ότι θα βρεθούν άνθρωποι που θα εμπιστευθούν να τους ξαναδώσουν ελπίδα, έχουν μορφωθεί να κάνουν αυτό που κάνουν σήμερα. Πείρε μισό αιώνα για να καταστραφεί ο κοινωνικός ιστός, που υπήρχε όποιος και αν ήταν πριν. Κάθε προσπάθεια για αναστροφή θέλει χρόνια και δεν αφορά στα καταστροφικά τρέχοντα γεγονότα. Χρειάζεται να βγουν νέοι άνθρωποι-μέλη της με διαφορετική μόρφωση για να γίνει η κοινωνία βιώσιμη.

Το οξύμωρο προβάλλει. Πως μια κοινωνία σε τέτοια κατάρρευση μπορεί να γεννήσει τέτοιους πολίτες, να αναγεννηθεί η ίδια; Υπάρχει περίπτωση να κινητοποιηθούν άτομα της που πιστεύουν στην ανάγκη διάσωσης της και μπορούν να ξαναδώσουν την ελπίδα; Να βάλλουν την χώρα σε ελεγχόμενη πορεία και όχι θύμα ανεξέλεγκτων γεγονότων;

Ο γράφων πιστεύει ότι ο ρόλος αυτός ανήκει αποκλειστικά στον πνευματικό κόσμο. Από τους συγγραφείς και τους ποιητές, τους ζωγράφους και τους γλύπτες, στους ηθοποιούς και τραγουδιστές αλλά και τους δημοσιογράφους και μερικούς πολιτικούς. Δεν είναι πολλοί από αυτούς οι άνθρωποι που θα μπορούσαν να κινητοποιηθούν αλλά ευτυχώς υπάρχουν. Είναι άνθρωποι που αγαπούν την γενέτειρα τους, νοιώθουν την υποχρέωση, ξεπερνώντας κάθε ιδεολογική τους προέλευση και προσωπικές φιλοδοξίες, να συμμετάσχουν στην ανασύσταση  του κοινωνικού ιστού της και έχουν την δύναμη να σηκωθούν πάνω από τον βούρκο και να δουν τις πραγματικές αγκυλώσεις.

Η πρόκληση κόβει την αναπνοή. Απαιτεί ένα όραμα με αξιόπιστη ταυτότητα που ενστερνίζεται η πλειονότητα των μελών της. Αλλά προσπελάσιμο από μια κοινωνία με την σημερινή πραγματικότητα. Εν τούτοις, δεδομένης της εναλλακτικής πλήρους κατάρρευσης είναι ότι μένει για να προσπαθήσει κανείς.

Τέτοιο όραμα μπορεί να θεωρηθεί σαν ένα ολοστρόγγυλο κρεμμύδι. Έχει πυρήνα, τρυφερό και γενεσιουργό  και σωρεία από επικαλυπτόμενα  επιστρώματα. Ο πυρήνας  αφορά την ουσιαστική διάσταση της ταυτότητας και το ίδιο το όνομα της κοινωνίας. Μπορεί να φαίνεται  αυτονόητη αλλά να αποδειχτεί και η ποιο δύσκολη να ορισθεί και να ενστερνιστεί από τα άτομα. Να αποδειχτεί η κύρια αιτία  που προκαλεί την απόλυτη σύγχυση και παρούσα κατάρρευση. Είναι το όραμα μια “Ελληνική” κοινωνία, όπως την λιβανίζουμε συχνά,  και δεδομένων πραγματικών στοιχείων, γιατί είναι Ελληνική; Έχει αρκετά ισχυρή εθνική συνέχεια ικανή να πείσει τα άτομα που την απαρτίζουν να την ενστερνιστούν; Μήπως είναι η μεταλλάσσεται σε κάτι άλλο που πρέπει να οριστεί; Ακολουθούν οι φλούδες του οράματος. Είναι μέλος μιας ομάδας κοινωνιών με κοινές επιδιώξεις και ποιες; Είναι μια κοινωνία που πιστεύει στην δημοκρατία και στις κλασσικές αρχές της; Είναι μια κοινωνία που επιβραβεύει την άμιλλα και την αριστεία; Είναι μια κοινωνία Ορθόδοξη, Χριστιανική, πολύ-θρησκευτική η λαϊκή; Είναι πολυπολιτισμική; Ιδεολογικές επικαλύψεις που θα συσκότιζαν το όραμα να μην περιληφθούν αλλά να αφεθούν για λειτουργικές διαδικασίες της.

Πρέπει λοιπόν αυτά τα λιγοστά μέλη του πνευματικού κόσμου, που υπάρχουν, να κινητοποιηθούν, να συντονιστούν, να βγουν από την αφάνεια για το αντικείμενο, να συζητήσουν δημοσία, να δείξουν ότι όλοι διατίθενται για την σωτηρία της κοινωνίας, να δημιουργήσουν και να κοινωνήσουν αυτό το όραμα. Να παρασύρουν και μας τους υπόλοιπους απλούς εθελοντές να συνδράμομε. Είναι ιστορικό χρέος τους, πέρα από πρόσκαιρες απογοητεύσεις και προσωπικές έριδες. Δεν υπάρχει εναλλακτική. Μεγάλο μέρος της ελπίδας για τον απλό πολίτη είναι αυτή τους η σύμπνοια να συμμετάσχουν στην δημιουργία του οράματος. Γι’ αυτό εύχεται και προσμένει.

Για την σωτηρία της πατρίδας, μόνον ένα τέτοιο όραμα θα μπορούσε να αποτελέσει τον πυρήνα μιας μακροχρόνιας πολιτικής για το εκπαιδευτικό σύστημα της χώρας. Να καθοδηγήσει ολόκληρο το εκπαιδευτικό οικοδόμημα από την βάση μέχρι την κορυφή στην αποστολή του να μορφώσει νέες γενιές για την  επίτευξή του. Το αντικείμενο είναι υπαρξιακό για την κοινωνία και δεν πρέπει να διαστρεβλώνεται από ξεπερασμένες ιδεολογικές αγκυλώσεις όπως επιχειρήθηκε τόσο συχνά και μάλιστα στον κόσμο του 21^ου αιώνα.

 Για όσους από μας, που πονάει η τύχη της πατρίδας, ενδιαφέρει η εξεύρεση κάποιου τρόπου να σταματήσει αυτός ο κατήφορος, είναι ουσιώδες να αποδεχτούμε αυτήν πραγματικότητα. Είναι η μόνη σταθερή αρχή από την οποία μπορεί να ξεκινήσει οποιαδήποτε προσπάθεια να σταματήσει ο κατήφορος. Πρέπει όλοι να βοηθήσουμε να ξαναχτιστεί η ελπίδα.

 

Νεοέλληνας, ο άσωτος κλειρονόμος

Συντάκτης Κ.Π.Βλαχοδήμος

Στον κόσμο που ζούμε σήμερα, πάνω σ αυτόν τον πλανήτη, μια τιτανομαχία ιδεών δύο βασικών κατευθύνσεων, με βάση ένα υλιστικό υπόβαθρο, εξελίσσεται ασταμάτητα για πολλά χρόνια.

Από τη μια μεριά, η σοσιαλιστική διεθνής επιχειρεί, σε διάφορες εκφράσεις της, να ισοπεδώσει τις λαϊκές μάζες σε μια μάζα, ανεξάρτητα εθνικών και άλλων πολιτιστικών παραδόσεων, στον κατώτερο παρονομαστή κοινωνικής συνοχής και με μια ιδεολογική ελίτ να διαφεντεύει το μέλλον τους. Κύριο χαρακτηριστικό της, η απέχθεια ατομικής διάκρισης η αριστείας σε οποιοδήποτε τομέα για άτομα πέρα από τα σύνορα αυτής της ελίτ. Ένα μοντέλο κοινωνικής δικαιοσύνης που στην θεωρία πλάνεψε πολλούς αλλά που στην πράξη, απέναντι στον άνθρωπο και τα ένστικτα του, επέφερε τεράστιες καταστροφές. Η κατεύθυνση αυτή φαίνεται να χάνει έδαφος και γαντζώνεται σε λαϊκισμούς για να επιβιώσει.

Από την άλλη, η καθαρά καπιταλιστική προσέγγιση της παγκοσμιοποίησης, όπως εξελίχτηκε μέχρι σήμερα, επιμένοντας στην πλήρη εγκατάλειψη εθνικών και πολιτιστικών χαρακτηριστικών, επιχειρεί μια παρόμοια διεθνή μαζοποίηση, την οποία θα διαφεντεύει μια ελίτ ιδιοκτητών φυσικών πόρων και κεφαλαίου που εκμεταλλεύεται την πρόοδο της τεχνολογικής έρευνας. Παραμερίζει εμφανείς κινδύνους στον άνθρωπο και το περιβάλλον, οδηγώντας με λαϊκίστικά συνθήματα στην εξαφάνιση της ανθρωπότητας.  Είναι αυτή η δεύτερη που φαίνεται να κερδίζει έδαφος τις ημέρες μας.

Απέναντι σ αυτήν τη διπλή υπαρξιακή απειλή, σύγχρονα ισχυρά κράτη-έθνη που έχουν απορροφήσει τα ιστορικά τους γεγονότα σε ένα όραμα ρεαλιστικής εθνικής ταυτότητας και πολιτισμικής παράδοσης ορθώνουν το ανάστημα τους. Προσπαθούν να συμμετάσχουν στο παγκόσμιο γίγνεσθαι ανταγωνιζόμενοι σκληρά, αλλά προστατεύοντας παράλληλα την εθνική και πολιτισμική τους ταυτότητα. Έχοντας ξεπεράσει τα πεδία της τιτανομαχίας των ιδεών, προσβλέπουν στο μέλλον σαν ολοκληρωμένα κοινωνικά σύνολα, όπου η επιτυχία και επιβίωση τους θα εξαρτηθεί από τις ικανότητες τους. Είναι χαρακτηριστικό ότι κανένα δεν προβάλλει την εθνική του κληρονομιά σαν απαίτηση για ιδιαίτερη μεταχείριση, παρόλο το γεγονός ότι συχνά τέτοια κληρονομία έγινε κτήμα πολλών. Βλέπουν την συμβολή των προγόνων τους όχι σαν δικαίωμα αλλά σαν υποχρέωση και πρόκληση να αποδειχτούν καλύτεροι.

Αν επιχειρήσει να δει την κατάσταση της νεοελληνικής κοινωνίας υπό αυτό το πρίσμα, η εικόνα φαντάζει καταθλιπτική. Ο νεοέλληνας στην τελευταία 200ετή ιστορία του αλλά κυρίως τις δυο τελευταίες γενιές, αγόμενος από έναν ανήθικο και κυρίως αριστερόστροφο σουρεαλιστικό πνευματικό κόσμο, παρουσιάζει ισχυρά συμπτώματα σχιζοφρένειας. Από τη μια φέρεται και άγεται από τα δύο διχαστικά ιδεολογικά δόγματα της εισαγωγής αυτού του σημειώματος που αποδυναμώνουν και αποδομούν το κοινωνικό του σύνολο και διχάζουν αυτήν την λαϊκή μάζα με πόλωση προς τα άκρα. Από την άλλη, σαν αντίβαρο και εξαγνισμό αυτής της συμπεριφοράς, πιστεύει ότι η αδυναμία της κοινωνίας οφείλεται σε αδικίες από τρίτους καθώς αναμένει να αμειφθεί για την συμβολή των προγόνων του στον σύγχρονο κόσμο. Αρνείται να αντιληφθεί το γεγονός ότι, η όποια πνευματική κληρονομιά των αρχαίων Ελλήνων ανήκει δικαιωματικό σε αυτούς που την διαφύλαξαν και την ενστερνίστηκαν και ότι η κατά οποιονδήποτε τρόπο συνέχεια της φυλής δεν τον βάζει σε θέση να απαιτεί. Αντίθετα, προκειμένου να αντιμετωπίσει τις αμφιβολίες γι’ αυτή την συνέχεια θα πρέπει να προσθέσει κάτι πάνω της η τουλάχιστον να την διαφυλάξει για τους απογόνους του. Έχει από μόνος φτιάξει για τον εαυτό του το προφίλ του άσωτου κληρονόμου.

Όπως πάντα υπάρχουν οι εξαιρέσεις των ατόμων που αρνούνται να υποκύψουν σε αυτή την σχιζοφρένεια αλλά είναι μικρή μειονότητα. Το χειρότερο, οι περισσότεροι από αυτούς τους λίγους αποδημούν για πάντα, παίρνοντας μαζί τους το όραμα της εθνικής ταυτότητας του Νεοέλληνα και των υποχρεώσεων που πηγάζουν απ’ αυτήν.

Αν υπάρχουν ακόμη σπίθες ελπίδας για μια μακρά και επίπονη ανάκαμψη, σε εναρμονισμό με παρόμοιες προσπάθειες άλλων κρατών, αυτές είναι κριμένες μαζί με τον πραγματικό πνευματικό κόσμο της νεοελληνικής κοινωνίας, που πάντοτε υπάρχει και που είναι ό μόνος με την δύναμη να εμπνεύσει και να οδηγήσει προς αυτήν.

 

Διαχείρηση από Έλληνες και όχι από ζητιάνους

Τα δραματικά γεγονότα των Βρυξελλών, τα οποία ο γράφων έζησε από πού κοντά, σαν παλιός μετανάστης και μόνιμος κάτοικος της, είναι σίγουρο ότι επιτέλους αφυπνίζουν τους πολίτες της Δυτικής Ευρώπης. Τούτο καθώς βλέπουν πλέον καθαρά ότι το πολιτισμικό μοντέλο και ο τρόπος διαβίωσης τους, που πάσχισαν αιώνες μέσα από πολέμους και δυστυχίες να φτιάξουν, απειλούνται άμεσα. Διακρίνουν ότι τα ανέμελα μετά πολεμικά χρόνια κάτω από την προστασία της Αμερικανικής ασπίδας τελείωσαν οριστικά. Ότι πρέπει να πάρουν τη μοίρα στα χέρια τους. Αλλιώς, αργά η γρήγορα, το Ευρωπαϊκό όνειρο θα σβήσει για άλλη μια φορά και οι κοινωνίες που το συνθέτουνθα αλλοιωθούν από οπισθοδρομικές δυνάμεις μίσους και καταστροφής.   

Στο άρθρο του ΔΠ “Η Νεοελληνική κοινωνία σε επιθανάτιο ρόγχο” * γίνεται προσπάθεια να προβληθεί, σαν συνέπεια αυτών των κοσμογονικών εξελίξεων, η άμεση απειλή ιστορικής εξαφάνισης του νεοελληνικού έθνους. Μια ακόμη απελπισμένη φωνή που προσπαθεί να περάσει το μήνυμα “μην περιμένουμε από κανέναν να μας βοηθήσει αν δεν έχει συμφέρον, πρέπει να δράσουμε σαν κοινωνία και να πάρουμε την μοίρα στα χέρια μας”.

Η σημασία της κοινωνικής συνοχής και η ανάγκη θυσιών για την προστασία της είναι θέματα συχνής αναφοράς παρατηρητών που χλευαστικά αποκαλούνται αιθεροβάμονες η Κασσάνδρες, άτομα χωρίς επαφή με την πραγματικότητα. Μόνο που τώρα η πραγματικότητα ξεπρόβαλλε τόσο απειλητική που αποδεικνύει ότι οι σκέψεις τους και τα καλέσματα τους έπρεπε να εισακουστούν

Τι θα δίναμε άραγε για να προστατεύσουμε την πατρίδα που κράτησαν με αίμα οι πρόγονοι μας για να μας την παραδώσουν ελεύθερη; Αυτό είναι το ερώτημα που μένοντας αναπάντητο στέλνει τους Έλληνες ταχύτατα στα ντουλάπια της ιστορίας.

Πάρα πολύ δύσκολά τα πράγματα και χρειάζεται δράση επειγόντως. Ο ρόγχος του θανάτου της κοινωνίας είναι πλέον τόσο δυνατός που μόνο κουφοί δεν τον ακούν. Η πλειονότητα των πολιτών αισθάνονται ανήμποροι, εγκαταλειμμένοι και ακέφαλοι. Περιμένουν να διατυπωθούν προτάσεις για δράση. Αισθάνονται ότι θα είναι σκληρές και επίπονες. Θα μας φέρουν σε σύγκρουση με ισχυρές δυνάμεις.

Περιμένουν τον πραγματικό της πνευματικό κόσμο και όχι αυτόν που έφερε την καταστροφή να εγερθεί. Περιμένουν να πειστούν ότι δεν είναι ζητιάνοι του καθ΄ ενός. Είναι απόγονοι ενός λαού με πελώριες ιστορικές ρίζες. Ενός λαού που απορρόφησε πολλές απειλές.

Απέναντι σ’ αυτήν την υπαρξιακή απειλή για τους σκεπτόμενους Έλληνες ούτε η συνθήκη του Schegen, ούτε το Ευρώ, ούτε  η Ευρώπη, ούτε ακόμη και τα ανθρώπινα δικαιώματα σαν ιδέα έχουν προτεραιότητα πλέον. Η κοινωνία μας πεθαίνει χωρίς ουσιαστική βοήθεια από πουθενά γιατί οι μεγάλοι αυτού του κόσμου αποφάσισαν να χρησιμοποιήσουν την πατρίδα μας σαν χαβούζα δύστυχων ανθρωπίνων υπάρξεων και οι πολιτικές μας ελίτ το δέχτηκαν.

Είναι απολύτως επείγουσα ευθύνη αυτού του πραγματικού πνευματικού κόσμου να οδηγήσει τους πολίτες για  δράσεις και απαιτούμενες τεράστιες θυσίες πριν ο ασθενής τελειώσει.

Χρειαζόμαστε επειγόντως Εθνική Κυβέρνηση με ενισχυμένες εξουσίες να συντάξει και εκτελέσει στρατηγικό σχέδιο για πολιτειακή αναθεώρηση, αναδόμηση του κρατικού μηχανισμού και αντιμετώπιση της άμεσης απειλής αφανισμού του Έθνους.  Δεν έχουμε πλέον την πολυτέλεια εναλλακτικών πολιτικών με ιδεολογικά κριτήρια.

* http://optir.blogspot.be/2016/01/blog-post.html

Η ψωροκώσταινα και η μπότα των κατακτητών

Του Κ.Π.Βλαχοδήμου

Κανείς εύκολα μπορεί να παραδεχτεί ότι έξοδος από το τέλμα που έχει βυθιστεί ένα πολύ μεγάλο μέρος της Ελληνικής κοινωνίας είναι μάλλον απίθανη υπό τις παρούσες συνθήκες. Με ένα ηγετικό κατεστημένο που έστησε το σκηνικό για να νέμεται την εξουσία με λαϊκίστικές πολιτικές, που σπρώχνουν ένα λαό που γαλουχήθηκε να μένει πολιτικά αδρανής βαθύτερα στον βούρκο, η πορεία προς την εξαφάνιση του Ελληνικού έθνους μοιάζει ασταμάτητη. Έχει εμπεδωθεί η άποψη ότι η απειλή δεν έρχεται από την οικονομική κατάρρευση, ούτε από το προσφυγικό, ούτε από οποιαδήποτε άλλη συγκεκριμένη πρόκληση, οσονδήποτε απειλητική.  Η απειλή προέχεται από την πλήρη διάρρηξη του κοινωνικού ιστού. Τα τελευταία γεγονότα δεν μας αφήνουν κανένα περιθώριο αμφιβολίας Δεν υπάρχει αντίπαλον δέος.

Καλλιεργείται όπως πάντα το κλίμα ότι ξένες δυνάμεις μας οδήγησαν ήδη σε πλήρη υποτέλεια στο διευθυντήριο των Βρυξελλών, στο ΔΝΤ και στους πιστωτές. Και αν αθετήσουμε θα κατέβουν με τους στόλους τους να καταλάβουν την Ακρόπολη.

Μνήμες, που οι νεότεροι δεν έχουν ζήσει, βγαίνουν στην επιφάνεια για να παρομοιαστούν γλαφυρότερα οι κατακτητές. Έτσι οι Αμερικάνοι, που δεν μας επέτρεψαν να μπούμε στο σύμφωνο της Βαρσοβίας, έχουν αντικατασταθεί από τους πλέον ελκυστικούς για το μένος του λαού Γερμανούς, γιατί δεν μας αναγνωρίζουν το δικαίωμα,  λόγω της μοναδικής ευγενούς μας καταγωγής, να ζούμε αενάως με δανεικά. Λες και ήμαστε οι μόνοι και μοναδικοί κατατρεγμένοι στον πλανήτη. Λες και ο γερμανικός λαός δεν πέρασε δυο φορές την απόλυτη εξαθλίωση και υποταγή τον προηγούμενο αιώνα. Λες και οι Άγγλοι δεν κατέβηκαν τα σκαλιά της εξαθλίωσης μετά τον δεύτερο πόλεμο καθώς η αυτοκρατορία τους διαλύονταν. Αλλά και οι δύο αυτοί λαοί υπέφεραν υπομονετικά, υπερήφανα, διατήρησαν την κοινωνική τους συνοχή, εργάστηκαν σκληρά και ανέδειξαν στιβαρές ηγεσίες από όλο το ιδεολογικό τους φάσμα, που στήριξαν σε δύσκολες στιγμές.

Το γεγονός ότι καλώς ή κακώς είμαστε μέλος μιας ομάδας χωρών που ονομάζεται Ευρωπαϊκή Ένωση, θεωρούμενης όσον αφορά τα κοινωνικά συστήματα και την ελευθερία των πολιτών τους από την πλειονότητα των άλλων λαών του πλανήτη σαν παράδειγμα προς μίμηση, διαστρεβλώνεται.  Θεωρείται ως η αρχή μιας διαδικασίας όπου όλες αυτές οι χώρες, ακολουθώντας την Ελλάδα κατά βήμα, θα πέσουν θύματα απόλυτης υποτέλειας μιας Γερμανίας ή του τερατώδους χρηματοοικονομικού συστήματος σε αυτοκρατορία σκλάβων. Επιμένουν ότι οι Έλληνες, όπως και οι άλλοι λαοί θα παραμείνουν γονυπετείς καθώς η καταιγίδα θα σαρώσει τα πάντα.

Εν τούτοις, όντας μέλος αυτής της ομάδας χωρών, η Ελλάδα, μέσα στην τέλεια καταιγίδα της εξάχρονης γενικευμένης κρίσης, έχει μια σειρά από λογικούς παράγοντες που συνηγορούν  σε ορίζοντα ελπίδας, αρκεί να θελήσουμε σαν έθνος. Δεν είναι δύσκολο να διακρίνει κανείς μερικούς από αυτούς.

Καταρχήν ζούμε κάτω  από το υπέροχο φως της ευλογημένης πατρίδας μας σε ένα περιβάλλον με πλούσια πολιτιστική κληρονομιά και σύγχρονες υποδομές. Μας πατρίδας που ζητάει τόσα λίγα για την υλική επιβίωση του ατόμου και προσφέρει τόσα πολλά για την πνευματική του δημιουργία. Αυτή είναι η  αλώβητη στερεή βάση που μπορεί να χτιστεί η Ελλάδα του μέλλοντος ορθάνοιχτη στον παγκόσμιο γίγνεσθαι, παραμερίζοντας μετά από μιας γενιάς άφρονα διαβίωση, τα εφήμερα ερείπια που δημιουργήσαμε εμείς οι γεροντότεροι και κύριοι φταίχτες.

Αυτή τη βάση δεν είναι δύσκολο να δει κανείς. Είμαστε φύλακες μνημείων και ταυτότητας των πηγών της πολιτιστικής κληρονομιάς του σύγχρονου κόσμου. Κατοικούμε σε μια χώρα με ευλογημένο κλίμα που μπορεί να μας δωρίσει αενάως ενέργεια και που ο κάθε άνθρωπος θα ήθελε να ζήσει έστω και για λίγο. Έχουμε δυναμικό παραγωγής των πιο ζηλευτών προϊόντων που η μητέρα γη μπορεί να δώσει. Ζούμε κυριολεκτικά μέσα στους ανοικτούς ορίζοντες της θάλασσας, που είναι μέρος της ίδιας μας της ύπαρξης. Αλλά δεν είναι μόνον αυτά τα μοναδικά. Την χώρα σήμερα πρέπει να την δούμε πέρα από την ομίχλη της καταστροφολογίας. Η Ελλάδα έχει οικονομικές υποδομές μιας αναπτυγμένης χώρας. Το τεχνολογικό επίπεδο του ανθρώπινου δυναμικού της είναι υψηλό. Το επικοινωνιακό της δυναμικό σύγχρονο. Έχει σημαντικούς πόρους πρώτων υλών. Και τόσα αλλά. Αυτές είναι βάσεις μοναδικές για μια μικρή χώρα και είναι αυτές που ανήκουν στην κοινωνία και δεν πρέπει να τις σφετεριστεί κανείς.

Έπειτα, με τα πικρά μαθήματα των δύο προηγούμενων αιώνων η Ευρώπη ολόκληρη, της οποίας είμαστε αναπόσπαστο μέρος, προχωρεί με μικρά πολύ δύσκολα αλλά σταθερά βήματα προς μια πραγματική πολιτική ενοποίηση. Καθώς η λαίλαπα της παγκοσμιοποίησης και η χρηματοοικονομική απειλή αλλάζουν τους κανόνες του παιχνιδιού, γίνεται προφανές ότι η ευημερία και διατήρηση των κοινωνικών κεκτημένων των λαών της γηραιάς ηπείρου μπορεί να προστατευθεί μόνον με μια ομοσπονδοποίηση, στηριζόμενη στην κοινή πολιτιστική τους κληρονομιά και την διατήρηση ισχυρών δεσμών με τις άλλες χώρες του δυτικού κόσμου που την έχουν κοινή. Σε αυτήν την επίπονη διαδικασία πρέπει να συμμετέχουμε δυναμικά. Αυτό που θα προκύψει θα έχει μικρά και μεγάλα μέλη, ισχυρά και αδύνατα σε διάφορους αλλά όχι ίδιους τομείς. Αυτό όμως που δεν μπορεί να έχει είναι ένα μέλος επικυρίαρχο που θα μας έκανε να επαναλάβουμε τα λάθη της ιστορίας.

Και μέσα στο πλαίσιο αυτών των δύο διαστάσεων υπάρχει και μια τρίτη, που αφορά ειδικά την χώρα μας. Ζούμε στον αιώνα της συνεχούς πληροφόρησης των λαών. Και η Ευρώπη είναι μπροστά σε αυτόν τον χώρο. Ο μέσος Ευρωπαίος πλέον παρακολουθεί με ιδιαίτερο ενδιαφέρον τις εξελίξεις στη χώρα μας. Αναγνωρίζει ότι λόγω της παγκόσμιας κρίσης, από δικά της λάθη, η χώρα έκανε και συνεχίζει να κάνει το πειραματόζωο σε ένα πείραμα που έχει να κάνει με την διάσωση των αδύναμων από ένα Ευρωπαϊκό  σύστημα που επιθυμεί να βοηθήσει μαθαίνοντας ταυτόχρονα. Φοβάται ότι μια αποτυχία θα έχει άμεσες επιπτώσεις στον ίδιο. Έτσι βοηθά για την συνοχή της Ευρώπης αλλά και για το δικό του συμφέρον. Και ακόμη, ευτυχώς για μας,  βοηθά ειδικά την Ελλάδα γιατί πρόκειται για μια χώρα που γνώρισε από την βρεφική του ηλικία από τα παραμύθια της γιαγιάς του και που η έννοια της ταυτίζεται με το Ευρωπαϊκό όραμα.

Σε ένα τέτοιο περιβάλλον το να λαϊκίζουμε για τις μπότες των κατακτητών και να συνεχίζουμε να θεωρούμε την χώρα μας σαν ψωροκώσταινα είναι παραφροσύνη και αδικία.

Το θαύμα μιας αναγέννησης είναι εφικτό.

Αν πολεμήσουμε τον φόβο και τα μέσα παραπλάνησης και λαϊκισμού τότε η ελπίδα θα ανατείλει λαμπερή. Θα διακρίνουμε ποιο είναι πραγματικά το εθνικό μας συμφέρον. Τα πράγματα θα φανούν στις πραγματικές τους διαστάσεις. Η χρηματοοικονομική, η προσφυγική, η πολιτική, ακόμη και η κοινωνική κρίση θα γίνουν διάφανες. Θα αντιληφθούμε ότι οι ξένοι με τις ανάλογες ευθύνες τους δεν είναι το κύριο πρόβλημα. Θα δούμε ότι η πρόκληση είναι αποκλειστικά δική μας. Ότι δεν μπορούμε σαν άτομα να παραμείνουμε αμέτοχοι παρατηρητές. Πως πρέπει άμεσα να ξαναχτίσουμε την κοινωνική και εθνική μας συνοχή. Πως πρέπει να δράσουμε σε όλα τα επίπεδα δουλεύοντας σκληρά και δημιουργικά με τις βάσεις που μας προσφέρει τόσο άπλετα η πατρίδα. Να καταλάβουμε γιατί η συνεισφορά του κάθε ενός, όσο και μικρή, είναι το απόλυτα απαραίτητο πετραδάκι για το μέλλον το δικό μας  και των παιδιών μας. Γιατί ότι και να επιφέρει η προσπάθεια πρέπει να μοιραστεί δίκαια ανάμεσα με τους συμπολίτες μας. Και γιατί αυτή η μοιρασιά για να είναι ρεαλιστική πρέπει να αρχίσει από το θεμέλιο της κοινωνικής συνοχής, τους γύρω μας, την οικογένεια, τους φίλους, τη ενορία, την γειτονιά η το χωριό. Και ότι όσο το κράτος βρίσκεται εν διαλύσει πρέπει εμείς να βρούμε τον τρόπο να γίνει σίγουρα αυτό.

Πολλοί παρατηρητές των εξελίξεων συνήθως ειρωνεύονται τέτοιες απόψεις σαν ρομαντικές η προϊόντα φαντασίας  αιθεροβαμόνων αλλά αν ο απλός πολίτης δεν αντιληφθεί ότι η πρόκληση επαναδόμησης αυτής της κοινωνικής συνοχής τον αφορά προσωπικά και ότι μπορεί και πρέπει να δραστηριοποιηθεί στον χώρο του, μην περιμένουμε ότι μεγαλόπνοα σχέδια θα λύσουν το πρόβλημά μας.

Κατά συνέπεια, δεδομένου του κλίματος λαϊκισμού που πηγάζει από το ηγετικό κατεστημένο, άτομα που αντιλαμβάνονται την πρόκληση πρέπει να πάψουν να παρακολουθούν παθητικά τις εξελίξεις και να ενεργοποιηθούν, σαν αρχή μιας μακράς και επίπονης διαδικασίας. Να γίνουν ενεργοί φορείς τέτοιων μηνυμάτων σε όλους γύρο τους.

Κ.Π.Βλαχοδήμος                                                                 18.2.2016

 

 

Συν Αθηνά ....

Έχουν περάσει σχεδόν δεκατρείς μήνες από την εγκατάσταση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ επομένως υπάρχουν πλέον αρκετές ενδείξεις της πολιτικής κατεύθυνσης, όσο ασαφής και ασυντόνιστη και αν εμφανίζεται.

Η κοινωνία, έδωσε περιορισμένη πλειοψηφία  στον ΣΥΡΙΖΑ, σε μια δικιά της εκτίμηση των κινδύνων που εμπεριέχουν οι διακηρύξεις του για τις εναλλακτικές του πολιτικές και σιγά σιγά  συνειδητοποιεί τις συνέπειες υπό το πρίσμα των ήδη ειλημμένων  υποχρεώσεων από την χώρα. Και για να γίνουν τα πράγματα ποιο ακατάληπτα, το κόμμα αυτό συνεργάστηκε με ένα ακροδεξιό μόρφωμα που το συνδέει μόνον η αντιμνημονιακή εκστρατεία.

Από απόψεως ιδεολογίας, η καλύτερη εκτίμηση θα ήταν ότι οι κομματικοί σχηματισμοί έχουν χάσει τον προσανατολισμό τους κάτω από τους κραδασμούς αποχωρήσεων και συνδιαλλαγών. Το μόνο κόμμα με ασάλευτες ιδεολογικές αρχές είναι το ΚΚΕ που παραμένει ένα θλιβερό λείψανο μιας χρεοκοπημένης ιδεολογίας.

Μια πληρέστερη ανάλυση της θέσης των πολιτικών δυνάμεων προεκλογικά βρίσκεται στο σχετικό άρθρο του ΔΠ της 1^ης Ιανουαρίου 2015 (1)

Όπως προβλέπονταν, προέκυψε ένα στρεβλό ιδεολογικά απολίθωμα, άπειρο για την άσκηση πολιτικής εξουσίας σαν κυβερνητικό σχήμα με έντονη Ελληνικού τύπου ακαδημαϊκή επιρροή. Τούτο επιχειρεί να επαναδιαπραγματευθεί κάτι που έχει ήδη συμφωνηθεί διακρατικά, προωθώντας την ανθρωπιστική διάσταση της οικονομικής κρίσης στην χώρα αλλά κρατώντας κυρίως σαν απειλή προς την ΕΕ το “Κουγκι” που θα την τινάξει στον αέρα, δηλαδή μια άτακτη χρεοκοπία του Ελληνικού κράτους.  Από αυτές τις εξελίξεις, δημοσκοπήσεις προβάλλουν την πλειοψηφία της κοινωνίας να επικροτεί την κυβέρνηση και σε κάθε περίπτωση να μην φαίνεται να έχει αντιληφθεί τους πραγματικούς κινδύνους. Αυτή η άγνοια κινδύνων γίνεται προφανής από την παράλληλη επιμονή των πολιτών να παραμείνουν στην Ευρώπη και την Νομισματική Ένωση.

Απέναντι, στην πανσπερμία της αντιπολίτευσης, κάποιοι προσπαθούν να σβήσουν από τις μνήμες των πολιτών την ιστορία μιας γενιάς αποτυχημένης πολιτικής διαχείρισης διαπλοκής που μας έφερε εδώ σήμερα, αλλά στερούνται πλήρως αξιοπιστίας και θεωρούνται αμελητέα απειλή για την κυβέρνηση. Οι φωνές τους, καμιά φορά σωστές, δεν έχουν καμία ανταπόκριση.  Η κοινωνία έχει αντιληφθεί ότι και αν ακόμη μερικές ηγετικές φυσιογνωμίες της προβαίνουν σε ειλικρινή απολογία, το βαθύ κομμάτι των παλαιών κομμάτων παραμένει αμετακίνητο και αμετανόητο.

Για την μοίρα του Ελληνικού κράτους, η σκληρή πραγματικότητα είναι ότι βρίσκεται υπό κηδεμονία, χωρίς αξιόπιστες ρεαλιστικές εναλλακτικές καθώς Grexits και Grexidents θα μπορούσαν ίσως να συμβούν, αλλά πολύ λίγοι θα τα επιθυμούσαν. Θα ήταν μια καλή βάση αν το παραδεχόμασταν για να σκεφτούμε για το μέλλον ρεαλιστικά και όχι με ευχολόγια, συνθήματα και κατάρες. Κηδεμονία, λόγω σφαλμάτων μας, από χώρες με τα πλέον προηγμένα δημοκρατικά πολιτεύματα στον πλανήτη, θα  μπορούσε να γίνει μια μοναδική ευκαιρία για να ξαναφτιάξουμε το κράτος με σύγχρονες μεθόδους διαχείρισης, διατηρώντας τον πολιτισμικό μας χαρακτήρα. Και αυτό, να μην το ξεχνάμε, χρειάζεται χρόνο, πολύ χρόνο.

Φαίνεται ότι τα άλλα  μέλη της ΕΕ επιθυμούν, για λόγους των ευρύτερων συμφερόντων τους που περιλαμβάνουν και την πολιτική σταθερότητα στην χώρα μας, να κρατήσουν από τα μαλλιά το κεφάλι του Ελληνικού κράτους έξω από τον βούρκο της διαπλοκής και αναξιοκρατίας ώστε η μύτη και το στόμα του να μπορούν να αναπνέουν αλλά το σώμα του θα παραμείνει μέσα στο τέλμα καθώς μόνον η κοινωνία η ίδια και μπορεί να το βγάλει από εκεί.

Αν θέλουμε να ανακτήσουμε την αξιοπρέπεια μας, όπως υποκρίνεται η “πρώτη φορά Αριστερά”, έτσι που να μπορούν τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας (για μας η ευκαιρία χάθηκε) να ζουν σαν ίσοι προς ίσους με τους άλλους Ευρωπαίους συμπολίτες τους, εμείς έχουμε μακρύ και επίπονο αγώνα μπροστά μας. Αγώνα που θα περάσει πάνω από πολλές κυβερνήσεις και κόμματα γιατί είναι αγώνας μακρύς και προσωπικός του υπεύθυνου πολίτη που πρέπει να βγει από το καβούκι του.

Κατ’ αρχήν, υπάρχει πληθώρα ενδείξεων ότι το παρόν κυβερνητικό σχήμα δεν έχει την πρόθεση να δρομολογήσει πολιτικές προς αυτήν την κατεύθυνση. Θα έλεγε κανείς το αντίθετο. Η ιδεολογική ασυναρτησία και έλλειψη συντονισμού είναι διάφανες όπως στην διαχείριση της κρατικής μηχανής, στον φορολογικό κώδικα, στην υποστήριξη της ιδιωτικής πρωτοβουλίας, στην εξωτερική πολιτική, στο μεταναστευτικό και τόσα άλλα, αλλά κυρίως και πρωταρχικά στον χώρο της παιδείας με τις μακροχρόνιες καταστρεπτικές επιπτώσεις τους.

Κατόπιν, η βασικότερη αδυναμία έγκειται στο γεγονός ότι σχεδόν όλα τα ενεργά μέλη της κοινωνίας έχουν μορφωθεί από ένα εκπαιδευτικό σύστημα που εδραιώνει τις οθωμανικές δομές στον πυρήνα του σκέπτεσθαι και δραν του ατόμου. Το ίνδαλμα του αγαπητού μας Καραγκιόζη τα λέει όλα. Μαθαίνουμε ότι πρέπει να υπάρχει ο αγάς και ο κοτζαμπάσης και αν δεν γίνουμε σαν τον δεύτερο με όλα τα μέσα τότε η μοίρα μας γράφεται από αυτούς. Σε αυτούς προσβλέπουμε για γενιές τώρα για τις ανάγκες μας η ακόμη για τις απαιτήσεις μας αφού τους προσκυνήσουμε κατά τακτά διαστήματα στις εκλογές.

Και σε αυτό το επίπεδο ηθικής κατάντιας δεν κρύβουμε την υπερηφάνεια μας να είμαστε νωθροί μια και θεωρούμε ότι ο υπόλοιπος κόσμος έχει υποχρεώσει να μας πληρώνει οιωνοί για την πολιτιστική κληρονομία της χερσονήσου που ζούμε. Αυτό που μας μένει είναι να αρπάζουμε κάπου κάπου μερικά ψίχουλα με βαγαποντιές ακόμα και από τους διπλανούς μας που μπορεί να είναι ποιο ανήμποροι από εμάς.

Κάθε προσπάθεια, έστω και ατελής για να αναδομηθεί αυτό το έκτρωμα μόρφωσης συναντάει τη λυσσαλέα αντίδραση ενός συντεχνιακού εκπαιδευτικού κατεστημένου που αποτελείται από κράμα διδακτικού προσωπικού δέσμιου ενός ανήθικου κομματικού διχτιού και αιθεροβάμονες ενός αριστερόστροφου και καταστροφικού πνευματικού κόσμου.

Δυστυχώς είναι με μια τέτοια υποδομή που πρέπει να αρχίσει ο αγώνας. Είναι ο λόγος για τον οποίον είναι ανάγκη η ακομμάτιστη πνευματική ηγεσία της κοινωνίας (είμαι σίγουρος ότι υπάρχει), το μόνο της απομένον στήριγμα, να διατρέξει πραγματικούς κινδύνους πλησιάζοντας τον πολίτη, αναπτύσσοντας πρωτοβουλίες για επείγουσα πολιτική επιμόρφωση της κοινωνίας στην σημερινή παγκόσμια πραγματικότητα. Να την κινητοποιήσουν να απαιτήσει την δημιουργία νέων πολιτικών δυνάμεων και κρατικής δομής.

Η κοινωνία να αρχίσει απαιτώντας  την εγκατάσταση μιας α-κομματικής κυβέρνησης εθνικής σωτηρίας, από άτομα που δεν θα εμπλακούν στην πολιτική εις το μέλλον, για την διαχείριση του κράτους υπό την υπάρχουσα κηδεμονία μέχρι την ολοκλήρωση των διαδικασιών για την εγκατάσταση νέων πολιτικών δυνάμεων και την σύγκληση επιτροπής από πολίτες σεβαστούς στην κοινωνία χωρίς ανάμειξη στην πολιτική, για την δημιουργία πρότασης για την αναθεώρηση του Συντακτικού Χάρτη της χώρας.

Στην συνέχεια να παραμείνει σε εγρήγορση ώστε οι πολιτικές εξελίξεις λαμβάνουν πλήρως υπόψη το μήνυμα της. Το εάν μια τέτοια διαδικασία θα παραμείνει μέσα σε οριακά δημοκρατικά πλαίσια είναι ίσως το κρισιμότερο διακύβευμα.

Ο αγώνας είναι επείγων διότι το σώμα της κοινωνίας μέσα στον βούρκο μεταλλάσσεται ταχύτατα και είναι άγνωστο το τι θα προκύψει σαν νέο όταν η σήψη θα έχει ολοκληρωθεί. Πάντως κατά τεκμήριο, μακράν αυτού που σήμερα αναγνωρίζουμε σαν Ελληνικό.

 

(1)  http://www.diplomatikoperiskopio.com/2015/01/blog-post.html

Το υπάρχον κομματικό συνονθύλευμα στο ναδίρ

Στο άρθρο του ΔΠ της 1^ης Ιανουαρίου 2015 “Ο κίνδυνος απέναντι στους εκβιασμούς” όσον αφορά την επιλογή του πολίτη     διατυπώνονταν η άποψη ότι “Εάν στηρίξει ένα από τα τότε αντιπολιτευόμενα κόμματα, μικρά η μεγάλα, σε μια δικιά του εκτίμηση των κινδύνων που εμπεριέχουν οι διακηρύξεις τους για τις εναλλακτικές τους πολιτικές, θα πρέπει να συνειδητοποιήσει τις συνέπειες υπό το πρίσμα των ήδη συμφωνηθέντων  υποχρεώσεων από την χώρα. Θα πρέπει πειστεί ότι το κυβερνητικό σχήμα που θα προκύψει για την διαχείριση του κράτους υπό τις παρούσες συνθήκες θα μπορέσει να επαναδιαπραγματευθεί κάτι που έχει ήδη συμφωνηθεί διακρατικά η σε αντίθετη περίπτωση να διαχειριστεί μια πιθανότατη άτακτη χρεοκοπία της οποίας τις συνέπειες έχει αντιληφθεί. Δηλαδή η πιθανή κατάληξη δεν διαφέρει πολύ από αυτήν της πρώτης εναλλακτικής απλώς διαδικαστικά μπορεί να αποβεί ποιο επιζήμια για την κοινωνία αφού θα την σπρώξει γρηγορότερα προς λαϊκίστικα άκρα. Σε αυτήν την περίπτωση ο πολίτης ίσως νομίσει ότι θα μείνει αμέτοχος παρατηρητής αυτής της διαδικασίας διαπραγματεύσεων αλλά είναι σίγουρο ότι θα βρεθεί προ εκπλήξεως γι’ αυτό.”

Τα γεγονότα, από όποια γωνία και να κυττάξει κανείς, δυστυχώς για την δύσμοιρη πατρίδα μας, φαίνεται να επιβεβαιώνουν αυτήν την πρόβλεψη. Φτάσαμε στο εξής αδιέξοδο. Οι εκπρόσωποι του παλαιού κομματικού συνονθυλεύματος να υποστηρίζουν με λογικά επιχειρήματα την διατήρηση μας στην Ευρωπαϊκή οικογένεια και να αντιμετωπίζονται με καχυποψία λόγω του ιστορικού τους ρόλου και το συνονθύλευμα άκρως λαϊκίστικών συνιστωσών να απολαμβάνει την ανοχή αν όχι την συμφωνία του θυμικού της Ελληνικής ψυχής αλλά ταυτόχρονα και την ανησυχία για τα αποτελέσματα των πεπραγμένων του πενταμήνου. Άτομα που δεν ανήκουν στο κομματικό κατεστημένου, με σοβαρές απόψεις για η αντί της πρότασης του δημοψηφίσματος, προσπαθούν απεγνωσμένα να κρούσουν τον κίνδυνο του εθνικού διχασμοί χωρίς αποτέλεσμα.

Ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα της επόμενης Κυριακής έρχεται η στιγμή που πέρα από τον πολίτη η κοινωνία θα πρέπει να μετρηθεί με τον εαυτό της. Το πολιτικό αδιέξοδο καθίσταται πλήρες, με προφανείς κινδύνους πολιτειακής εκτροπής προς οιανδήποτε κατεύθυνση, την οποίαν είναι σίγουρο ότι θα ακολουθήσουν κρισιμότατες γεωπολιτικές απειλές. Η όποια ωριμότητα η μη του πολιτικού σώματος, στην οποία το ΔΠ έχει επανειλημμένως εντρυφήσει, είναι ότι διαθέτει η κοινωνία μας και με αυτήν πρέπει να πορευτούμε. Έτσι ο ακομμάτιστος πνευματικός κόσμος, οι μόνοι απομείναντες σαν αξιόπιστη πηγή άποψη για το καλό της πατρίδας μας πρέπει επί τέλους να βγουν, δυναμικά και όχι διστακτικά όπως παρατηρείται, από τον χώρο τους επειγόντως και να μιλήσουν στους πολίτες με ότι μέσον τους διατίθεται, από το τηλέφωνό τους, τον υπολογιστή τους και  ότι άλλο. Ο κόσμος καταλαβαίνει πολύ λίγα από το τεχνικό μέρος του ερωτήματος και λιγότερο από το πολιτικό του περιτύλιγμα. Παρόλα ταύτα αισθάνεται και έχει επανειλημμένα δείξει ότι θέλει να μείνει μέλος της Ευρωπαϊκής οικογένειας. Διψάει για υπεύθυνή συμβουλή γιατί πλέον δεν εμπιστεύεται κανέναν.

Οι εξελίξεις ωθούν προς νέους γύρους εκλογικών αναμετρήσεων. Δεν πρέπει να αφήσουμε το καταρρακωμένο κομματικό κεκτημένο να πρυτανεύσει σε τέτοιες εξελίξεις.  Είναι ίσως καιρός να μας απασχολήσει περισσότερο η άποψη που διατυπώθηκε στο ίδιο άρθρο του ΔΠ που προτείνει στον πολίτη μια άλλη εναλλακτική:

“Εάν ψηφήσει λευκό, καταδικάζοντας όλο το πολιτικό κατεστημένο και απαιτώντας την ριζική του αναδόμηση, θα το πράξει εάν αποφασίσει να κάνει έναν μακρύ αγώνα. Να αρχίσει απαιτώντας  την εγκατάσταση μιας α-κομματικής κυβέρνησης εθνικής σωτηρίας, από άτομα που δεν θα εμπλακούν στην πολιτική εις το μέλλον, για την διαχείριση του κράτους υπό την υπάρχουσα κηδεμονία μέχρι την ολοκλήρωση των διαδικασιών για την εγκατάσταση νέων πολιτικών δυνάμεων και την σύγκληση επιτροπής από πολίτες σεβαστούς στην κοινωνία χωρίς ανάμειξη στην πολιτική, για την δημιουργία πρότασης για την αναθεώρηση του Συντακτικού Χάρτη της χώρας.

Πέρα από αυτό, να πάρει τον κίνδυνο ότι πολλοί από τους συμπολίτες του θα διαλέξουν άλλες εναλλακτικές παρόλο ότι οποιαδήποτε από αυτές δεν απαλλάσσει τη χώρα από τα μετα-οθωμανικά της δεσμά.

Ο αγώνας αυτός δεν είναι αόριστος. Έχει συγκεκριμένες δράσεις. Πρέπει να αποφασίσει να ψηφίσει σε πρόκληση  προς τον υπάρχοντα εκλογικό  νόμο, στηριζόμενος στην υποχρέωση απέναντι στο τελευταίο άρθρο του Συντάγματος   που απαιτεί από όλους μας την προστασία του από τις λαίλαπες των εξοθσιοθήρων. Παρόλο ότι το κατεστημένο θα προσπαθήσει να εφαρμόσει το νόμο που αυτό εισήγαγε για τις βολές του μια ισχυρή λευκή ψήφος δεν μπορεί να αγνοηθεί αυτή τη φορά όντας υπό ξένη κηδεμονία.

Στην συνέχεια πρέπει να παραμείνει σε εγρήγορση ώστε οι πολιτικές εξελίξεις μετά τις εκλογές να λάβουν πλήρως υπόψη το μήνυμα του. Το εάν μια τέτοια διαδικασία θα μπορέσει να παραμείνει μέσα σε οριακά δημοκρατικά πλαίσια είναι ίσως το κρισιμότερο διακύβευα. Πλην όμως η συμμετοχή στην ψηφοφορία με λευκό θα είναι η αδιαμφισβήτητη διαπίστωση της προσήλωσης στα δημοκρατικά ιδεώδη και τον σεβασμό προς τους συμπολίτες του υπό τις κρατούσες συνθήκες”.

Ήρθε η ώρα, την Κυριακή και σε αυτά που θα ακολουθήσουν, οι πολίτες να βάλουν όλο το καταχρεωμένο κομματικό κατεστημένο με τις ιδεολογίες του και τα ευρύτερα του συμφέροντα αμετάκλητα στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Η Ευρώπη, με τις ποιο προηγμένες κοινωνικά χώρες του πλανήτη, με όλες τις αδυναμίες της, που προσπαθεί απεγνωσμένα να βελτιώσει σ ένα κόσμο που καλπάζει, δεν είναι δυνάστης των αδυνάτων. Είναι το παράδειγμα Ηπείρου που άλλες προσπαθούν να μιμηθούν. Και αυτό σε αντιδιαστολή με τα νεφελώδη ιδεολογήματα που την θέλουν να περνάει σε φάση επαναστάσεων του παρελθόντος. Και η χώρα μας είναι ένα ισότιμο μέλος της με ανυπολόγιστα μεγάλη πολιτιστική συμβολή σε σχέση με το μέγεθος της και την οικονομική της ισχύ. Και σαν μέλος απολαμβάνει τα θετικά στοιχεία της αλλά υποχρεούται να λειτουργεί σύμφωνα με τους από κοινού ακολουθούμενους κανόνες. Θα είναι παραφροσύνη να πάρουμε απαράδεκτους κινδύνους και έτσι να αποποιηθούμε αυτήν την θέση στους απογόνους μας.

 

Ξεκινώντας από εκεί που είμαστε

Πολλοί συμπολίτες, γέροντες αλλά και νεότεροι, περνώντας τον εφιάλτη της τελευταίας εξαετίας και ιδίως μετά τα χτυπήματα των τελευταίων εξελίξεων δείχνουν εξουθενωμένοι και απελπισμένοι. Είναι αυτοί που βρίσκονται έξω από τους κύκλους ελέγχου των γεγονότων στην χώρα μας. Δεν είναι ενεργά μέλη ούτε του σκληρού πυρήνα του πολιτικού κατεστημένου ούτε των παραφυάδων του στα συντεχνιακά μορφώματα του ευρύτερου δημόσιου τομέα ούτε στον κόσμο της κρατικοδίαιτης επιχειρηματικότητας.

Είναι αυτοί που θα ήθελαν πολύ να συμβάλλουν σε μια στροφή σε προσπάθειες συμβατές με την πραγματικότητα και τις υπάρχουσες δημιουργικές δυνάμεις του έθνους αλλά αισθάνονται μόνοι καθώς δεν εμπιστεύονται την εθνική ηγεσία. Είναι όμως και άλλοι που παρόλο φαινομενικά στηρίζουν το κατεστημένο αντιλαμβάνονται ότι με αυτό η χώρα δεν έχει μέλλον και είναι έτοιμοι να στηρίξου τέτοιες προσπάθειες.

Δεν θα έπρεπε να βιαστεί κανείς από αυτήν την εκτίμηση, συμπεραίνοντας ότι δεν υπάρχει στην κοινωνία ηγετικό δυναμικό που θα εμπνεύσει και καθοδηγήσει μια τέτοια προσπάθεια. Τέτοιο δυναμικό είναι σίγουρο ότι υπάρχει, όπως άλλωστε σε όλες τις σύγχρονες κοινωνίες, αλλά για να φυτρώσει και να ανδρωθεί χρειάζεται προετοιμασία της κοινωνίας για να το δεχτεί, να το εμπιστευτεί και να το στηρίξει. Το υπάρχον κατεστημένο έχει επιμελώς εργαστεί σαράντα χρόνια τώρα για να εμποδίσει την ανάδειξη του, καθώς θα αποτελούσε θανάσιμο κίνδυνο για την δική του ύπαρξη.

Υπάρχει λοιπόν η ανάγκη ανάπτυξης ηγετικού δυναμικού που θα εκφράσει και θα προωθήσει το όραμα της κοινωνίας να απεμπλακεί από τον χαλινό του υπάρχοντος κατεστημένου και να ελπίσει αλλά για τούτο χρειάζεται χρόνος και πολύ δουλειά από τον καθένα μας.

Ξεκινώντας, ίσως θα έπρεπε να δεχτούμε ότι οι σύμμαχοι μας για λόγους γεωπολιτικού συμφέροντος τους, υπό την προϋπόθεση ότι ο χρόνος που θα χρειαστεί για την πάρα πάνω δουλειά είναι λογικός, θα μας κρατήσουν από τα μαλλιά με την μύτη και το στόμα έξω από το νερό για να αναπνέουμε. Το θέατρο των διαπραγματεύσεων θα συνεχίζεται και θα μας κρατάει σε νευρική υπερένταση άλλα να υποθέσουμε ότι θα συνεχίσουμε να αναπνέουμε. Επομένως αυτές θα είναι οι συνθήκες για την σκληρή δουλειά της ουσίας.

Τι δουλειά ουσίας μας χρειάζεται για να ανδρωθεί ένα νέο δυναμικό;

Βασικά προσπάθεια να συλλάβει κάθε άτομο της κοινωνίας τις διαστάσεις της πραγματικότητας με τρόπο που θα της καταλάβει και κατά το δυνατόν αποδεχτεί. Επιχείρημα εξαιρετικά δύσκολο, καθώς το υπάρχον σύστημα το πολεμάει αποτελεσματικά στηριζόμενο σε μια λαϊκίστική νοοτροπία στην οποία οι πολίτες προσελκύονται, σαν συνέπεια ενός εκπαιδευτικού συστήματος σχεδιασμένου γι' αυτόν τον σκοπό τριάντα χρόνια τώρα.

Ας συνοψίσουμε την πραγματικότητα, δηλαδή από πού ξεκινάμε,  σε πέντε σύντομες φράσεις.

-Το εκπαιδευτικό μας σύστημα, προτεραιότητα πανω από όλα, έχει κατακρημνιστεί από αλλεπάλληλες ιδεολογικές δοκιμασίες και συνδικαλιστικές δουλείες.

-Το πλαίσιο ανάπτυξης πραγματικά ιδιωτικής πρωτοβουλίας έχει αλλοιωθεί και καταστρατηγηθεί από έναν συρφετό κρατικοδίαιτων συμφερόντων σε συνύπαρξη και αμοιβαία απολαβή με ένα διεφθαρμένο κράτος.

-Η κοινωνική πρόνοια έχει αποσυντεθεί, λεία αδίστακτων παραγόντων που καρπώνονται τους πόρους της.

-Η μεταναστευτική μας πολιτική, σε συνδυασμό με τις φθίνουσες δημογραφικές παραμέτρους της κοινωνίας, οδηγεί ασφαλώς σε σημαντική αλλοίωση των χαρακτηριστικών του έθνους.

-Οι γεωστρατηγικοί κίνδυνοι εγκυμονουν και ευρίσκονται σε φάση έξαρσης.

Η Ελληνική κοινωνία αποτελείται από ποικιλία πολιτών, από τους πεπεισμένους για την ιστορική συνέχεια του γένους μέχρι τους αδιαφορους για την εθνική μας ταυτότητα, από τους συνετούς οικογενειάρχες έως τους Ελληναράδες, από τους τεχνικά πολύ μορφωμένους μέχρι τους λιγότερο, από τους μικρομεσαίους μέχρι τους υπαλλήλους. Η ποικιλία έχει πολλές διαστάσεις και κάθε μία χρειάζεται τον δικό της τρόπο να κοινωνηθεί με αυτήν την πραγματικότητα για να μπορέσει να την αντιληφθεί και ίσως να την ενστερνιστεί.

Ποιοι είναι αυτοί που θα πρέπει να ξεκινήσουν και να στηρίξουν την προσπάθεια;

Σε μια κοινωνία με δυναμισμό αυτός ο ρόλος ανήκει στον πνευματικό της κόσμο. Από τους συγγραφείς και τους ποιητές, τους ζωγράφους και τους γλύπτες, στους ηθοποιούς και τραγουδιστές. Αλλά είναι αποκαρδιωτική η ανταπόκριση τους. Έτσι μένει στους απλούς πολίτες, σ εμάς όλους, αντί να μένουμε σε κατάθλιψη και απογοήτευση, να συζητήσουμε με τους γύρω μας και να συμφωνήσουμε πρώτα για το από πού ξεκινάμε. Αν δούμε, πισω από την ομίχλη της παραπληροφόρησης, και συναινέσουμε στις πέντε διαστάσεις και τον ρόλο ολόκληρου του πολιτικού κατεστημένου στην διαχείρηση τους, που μας έφερε σ αυτό το κατάντημα, τότε το ξεκίνημα είναι δυνατό.

Γίνεται προφανές ότι εμείς, μόνοι μας πλέον, πρέπει να δημιουργήσουμε τις συνθήκες για την ανάδειξη ενός νέου ηγετικού δυναμικού που θα αντιμετωπίσει αυτές τις προκλήσεις και διαθέτουμε δύο παράλληλες δραστηριότητες για να τα καταφέρουμε. Να αναμειχθούμε πραγματικά με τα κοινά σαν άτομα, αρχίζοντας από τις γειτονιές και μετέχοντας όλοι χωρίς εξαίρεση στις επόμενες πολιτικές στιγμές έκφρασης της βούλησής μας, που δεν είναι πολύ μακριά, να απορρίψουμε συλλήβδην το υπάρχον πολιτικό κατεστημένο. Έτσι και αλλιώς τώρα ξέρουμε ότι ανεξάρτητα από ιδεολογικές τοποθετήσεις όλόκληρο αδυνατεί να οδηγήσει την χώρα έξω από τον τυφώνα. Δεν είναι απαραίτητο ούτε αναμενόμενο ότι το ποσοστό της απόρριψης να είναι πελώριο. Αν όμως έστω και το σύνολο των απεχόντων και λευκών του παρελθόντος εκφράσουν την απόρριψη η πολιτική προοπτική της χώρας θα αλλάξει άρδην με σειρά καταλυτικών εξελίξεων, καθώς θα δοθεί η ευκαιρία σε πραγματικά νέες πολιτικές δυνάμεις να αναδειχτούν.

Αν δράσουμε έτσι, αυτό θα είναι η ηχηρότερη πρόσκληση και εθνική υποχρέωση προς υγιείς δυνάμεις να εμφανιστούν στο προσκήνιο και να δημιουργήσουν την νέα ηγετική τάξη της κοινωνίας μας. Αν χάσουμε ακόμη μια ευκαιρία, ο κίνδυνος είναι μεγάλος τα μαλλιά μας να γλυστρίσουν από τα χέρια που μας κρατάνε έξω από το βούρκο και να πνιγούμε. Πρέπει να πάρουμε την τύχη μας και την τύχη των απογόνων μας στα χέρια μας. Ας μην ρίχνουμε τα φταίγματα πλέον σε άλλους.

 

 

Αριστεία ….. περισσότερα

Από την μεταπολίτευση και μετά ο όρος “Αριστεία” έχει καλύψει πολλά πρωτοσέλιδα και τηλεοπτικές συζητήσεις με θερμούς υποστηρικτές και αντιτιθέμενους. Συνήθως οι θέσεις εντοπίζονται στην έννοια και την σημασία της για την πρόοδο του κοινωνικού συνόλου αλλά στηρίζονται σε ιδεολογικές θεωρήσεις από την άκρα αριστερά μέχρι τον αντίποδα της. Η έννοια σπάνια φέρεται προς τα κάτω σε απλές εφαρμοσμένες περιπτώσεις, έτσι ώστε οι πολίτες να καταλάβουν πραγματικά περί τίνος πρόκειται. Τα τελευταία γεγονότα με την “πρώτη φορά αριστερά” κυβέρνηση είναι μέσα σ αυτό το πλαίσιο, μόνον που αυτή τη φορά μπορεί να αποβούν τελειωτικά μοιραία για την τύχη της “Αριστείας”.

Σαν απλός παρατηρητής λοιπόν, τολμώ να διατυπώσω παρά κάτω ορισμένες σκέψεις, που ίσως συνεισφέρουν στη συζήτηση γι’ αυτό το θέμα που προσωπικά πιστεύω ότι εάν το περάσουμε στα ελαφρά θα επιφέρουμε βαρύ χτύπημα στις ελπίδες επιβίωσης της πατρίδας.

Για πολλούς από μας τους σημερινούς Έλληνες, η λέξη “άριστος” ταυτίζεται με έννοιες όπως πρώτος μαθητής στο σχολείο η το πανεπιστήμιο, ο “σπασίλας” η “σπασίκλας”, ο αποκομμένος από τους πολλούς. Ένα άτομο για το οποίο οι λοιποί συμμαθητές του τρέφουν συνήθως αισθήματα παθιασμένης ζήλειας και απέχθειας ανάμικτα με θαυμασμού. Ένα άτομο που είναι, κατά τρόπον ανεξήγητο, ανώτερο από αυτούς. Μπορεί επίσης να μιλάμε για άριστους γιατρούς η δικηγόρους, με παρόμοια αισθήματα από συναδέλφους τους. Σπάνια όμως μιλάμε και κατηγοριοποιούμε όπως σε άλλες χώρες, για άριστους οδηγούς λεωφορείων, μεταφορείς, σκουπιδιάρηδες και τόσους άλλους πολίτες σαν κι εμάς. Όλα αυτά νομίζω τονίζουν την διεστραμμένη αντίληψη της έννοιας της “Αριστείας” στην κοινωνία μας. Βεβαίως το πώς χτίστηκε μια τέτοια αντίληψη στο θυμικό μας είναι μια ιστορία τόσο παλιά όσο και η ιστορία του έθνους. Και σαν τέτοια είναι πάρα πολύ δύσκολο να διαφοροποιηθεί.

Εν τούτοις, σ έναν παγκοσμιοποιημένο πλανήτη που η επιβίωση του έθνους εξαρτάται από την ανταγωνιστικότητα της κοινωνίας είναι πλέον καιρός, αν δεν είναι ήδη αργά, να μας απασχολήσει υπό αυτό το πρίσμα το θέμα της “Aριστείας”, καθώς είναι το κλειδί για την ανταγωνιστικότητα. Αλλά μια “Αριστεία” πραγματική, εφαρμοσμένη και όχι θεωρητική και έρμαιο ιδεολόγων και λαϊκιστών. Μια “Αριστεία” που είναι προσωπικός στόχος κάθε ατόμου μέσα στις ικανότητες με τις οποίες τον προίκισε η φύση και τον δυναμισμό του να γίνει όσο καλύτερος μπορεί. Μια διαδικασία που θα κάνει τον πολίτη να δει τους δίπλα του με τις προσπάθειές τους, την κοινωνία και τον κόσμο αλλιώς. Να τον πείσει να προσπαθήσει. Να του δείξει ότι υπάρχει σκοπός για την δική του αριστεία και ότι χωρίς αυτήν η χώρα δεν θα τα καταφέρει.

Αν πειστεί ό πολίτης να προσπαθήσει να φτάσει το ανώτατο επίπεδο της προσωπικής ικανότητας τότε η γενική και αφηρημένη έννοια της “Αριστείας” θα βρει τη θέση της. Η έννοια της άμιλλας σαν αναγκαίο και όχι εχθρικό για το άτομο στοιχείο δυναμισμού θα αναγνωριστεί.

Έτσι ευπρόσδεκτοι άριστοι θα προβληθούν σε όλους τους τομείς που δραστηριοποιούνται στο κοινωνικό σύνολο από τους σκουπιδιάρηδες μέχρι τους πολιτικούς ηγέτες. Με την εμπειρία της δική τους προσπάθειας, οι πολίτες δεν θα έχουν ενδοιασμούς να αναγνωρίσουν τις προσπάθειες των άλλων.

Όποιος αναδεικνύεται καλύτερος στο χώρο που ειδικεύεται και μόνον σ αυτόν θα γίνει αποδεκτός σαν τέτοιος αφού όλοι αντιλαμβάνονται την προσπάθεια που χρειάζεται γι’ αυτό. Δεν θα χρειαστεί να αποδημήσει για να βρει χώρο να χρησιμοποιήσει τις ικανότητες του. Κι αυτό θα μας προσφέρει σαν χώρα το κλειδί προς την ανταγωνιστικότητα στο παγκόσμιο γίγνεσθαι.

Άτομα ράθυμα που δεν κάνουν προσπάθεια να φτάσουν την προσωπική τους αριστεία αλλά μετέρχονται αντικοινωνικά μέσα για να αναδειχτούν θα εντοπιστούν. Πολλά από αυτά θα προσαρμοστούν. Οι πολιτικές και ιδεολογικές φατρίες που εκμεταλλεύονται την ψήφο τους θα απογυμνωθούν. Η κοινωνία θα αποκτήσει τον δυναμισμό που χρειάζεται για να επιβιώσει.

Θα πει κανείς, μια  και είναι μια ιστορία τόσο παλιά και πολύπλοκη όσο και η ιστορία του έθνους, ποιος θα ηγηθεί, σε αυτή την συγκυρία, μιας προσπάθειας για προσαρμογή  αυτής της διεστραμμένης αντίληψης της έννοιας της “αριστείας” στις διεθνείς συνθήκες του σήμερα;
Ίσως η απάντηση δίνεται με μια άλλη ερώτηση: τι κάνει σήμερα η περίφημη “πνευματική μας ελίτ” πέρα από το να διαλέγεται, αν διαλέγεται, για την αφηρημένη “Αριστεία”;
Δύσκολα πράγματα, και μακριά από τις τρέχουσες πολιτικές εξελίξεις, αλλά είναι η πραγματικότητα.

 

Κ. Π. Β.

 

Η απάθεια απέναντι στην ολίσθηση προς τα άκρα

Λίγοι αντικειμενικοί παρατηρητές των Ελληνικών πραγμάτων θα διαφωνούσαν με τον τίτλο του άρθρου. Είναι πασιφανές ότι  η χώρα ζει σε μια ατμόσφαιρα ασάφειας, απελπισίας και μαρασμού. Ενήμεροι πολίτες, νοιώθοντας ανήμποροι και προδομένοι, παρακολουθούν έντρομοι την κατρακύλα της κοινωνίας προς τα άκρα, γνωρίζοντας από την ιστορία τις συνέπειες μιας τέτοιας πορείας.   Ότι ψίχουλα ελπίδας είχαν απομείνει τον περασμένο Ιανουάριο, ξοδεύτηκαν από αδίστακτους λαϊκιστές, άπειρους και ανήθικους χειριστές των πολιτικών εξελίξεων, στον βωμό μιας υπερχρεωμένης ιδεολογίας. 

Τα θεμέλια πάνω στα οποία χτίστηκε μια τέτοια πραγματικότητα είναι λίγο πολύ γνωστά. Κύριο στοιχείο, μια μετά-οθωμανική δομής της κοινωνίας η οποία επέζησε παρόλο ότι η χώρα αποσχίστηκε πριν εκατό-ογδόντα χρόνια. Πάνω της στηρίχτηκε μια λαίλαπα ενός λαϊκίστικου κινήματος, με παραπειστικό  σοσιαλιστικό προσωπείο, που σε σαράντα χρόνια μόρφωσε ένα λαό στα μέτρα του, εξασφαλίζοντας της νομή της εξουσίας, ουσιαστικά αδιασάλευτη, καταλαμβάνοντας πλήρως τον κρατικό μηχανισμό. Και είναι αυτός ο κρατικός μηχανισμός, το τελευταίο και μοιραίο στοιχείο, ο οποίος προκειμένου να διατηρήσει τα κεκτημένα του, αποσκίρτησε από το πολιτικό απολίθωμα που τον έχτισε και βρίσκει έκφραση στην πολιτική δύναμη που οδηγεί την χώρα με σιγουριά σ αυτόν τον κατήφορο προς τα άκρα.

Η κοινωνία μας έχει μορφωθεί να κάνει αυτό που κάνει σήμερα. Δεν πρέπει να μας ξενίζει η απάθειά του πολίτη και η κυριαρχία του θυμικού στις ενέργειες του. Πάντα όμως, βαθιά στην ψυχή του, τρέφει τη ελπίδα ότι θα βρεθούν άνθρωποι που θα εμπιστευθεί να του ξαναδώσουν ελπίδα. Για όσους από μας, που μας πονάει η τύχη της πατρίδας, ενδιαφέρει η εξεύρεση κάποιου τρόπου να σταματήσει αυτός ο κατήφορος, είναι ουσιώδες να αποδεχτούμε αυτήν πραγματικότητα. Είναι η μόνη σταθερή αρχή από την οποία μπορεί να ξεκινήσει οποιαδήποτε προσπάθεια να σταματήσει ο κατήφορος. Πρέπει όλοι να βοηθήσουμε να ξαναχτιστεί η ελπίδα.

Πείρε τουλάχιστον σαράντα χρόνια για να καταστραφεί ο κοινωνικός ιστός, όποιος και αν ήταν, έτσι κάθε προσπάθεια για να σταματήσει ο κατήφορος θέλει μερικά χρόνια. Πρέπει να βγουν νέοι άνθρωποι με διαφορετική μόρφωση στην κοινωνία. Και για όσους πιστεύουν στην ανάγκη διάσωσης έθνους, αυτός είναι ο πραγματικός στρατηγικός στόχος. Οι νέες γενιές να παίρνουν μόρφωση που θα κάνει την κοινωνία μας σύγχρονη Ελληνική. Τα βασικά της στοιχεία, έλεγχος του θυμικού, εργατικότητα, σεβασμός στην συνέχεια του έθνους, συνεχείς προσπάθεια για την προστασία της συνοχής της, πίστη στις προσταγές του “Ξένιου Διός”  και δυναμική συμμετοχή στα γεγονότα της παγκοσμιοποίησης. Προς αποφυγήν, χρεοκοπημένες ιδεολογίες κάθε είδους και κατεύθυνσης.

Δεδομένης της φύσης και προσφύσεων του μεγαλύτερου μέρους της ηγετικής ελίτ της σύγχρονης Ελληνικής κοινωνίας, οι δυνάμεις που διατίθενται για την επιτυχία αυτού του στόχου δεν είναι πολλές και εύχομαι ο αναγνώστης αυτού του άρθρου να είναι μέλος. Είναι όμως οι μόνες  και όχι και τόσο ανήμπορες για την φύση του στόχου και τον χρονικό του ορίζοντα. Και δεν χρειάζονται μεγάλα σχέδια και συγκεντρωτική διαχείριση. Στην πρώτη φάση, την ποιο κρίσιμη, δεν χρειάζονται ούτε κάποιον πολιτικό μανδύα.

Χρειάζονται όμως μακροχρόνια και αδιάκοπη δουλειά. Απεξαρτημένη από τον παραλογισμό των πολιτικών εξελίξεων. Απέναντι σε μια αρτηριοσκληρωτική  ελίτ, να κηρύξουν στο ευρύτερο περιβάλλον τους, σε άτομα από όλο το ηλικιακό φάσμα, την ανάγκη για την επίτευξη αυτού του στόχου. Να συμμετέχουν στις ομάδες που θα σχηματίζονται για την επίτευξη του. Να δώσουν ελπίδα στους νέους που μας φεύγουν για πάντα.

Στην ροπή της κατηφόρας που βρίσκεται η χώρα δεν υπάρχει πλέον χρόνος, αν όντως υπάρχει. Όσοι ενδιαφέρονται για την διάσωση του έθνους δεν έχουν πλέον την πολυτέλεια να παρακολουθούν σαν ανησυχούντες παρατηρητές. Η ολίσθηση γίνεται κάθε μέρα και ποιο ανεπίστρεπτη.

 

 

 

 

Σκίζοντας το πέπλο του λαϊκισμού

Σπάνια θα βρει κανείς, ανάμεσα στα άφθονα ΜΜΕ η στις τοποθετήσεις στελεχών του πολιτικού και πνευματικού κατεστημένου, κάποιον που να μην αναφέρεται στις ολέθριες συνέπειες του λαϊκισμού πάνω στην Ελληνική κοινωνία, ενώ ταυτόχρονα συμμετέχει στην ενδυνάμωση αυτού του φαινόμενου. Είναι αυτή η γενικευμένη συμπεριφορά που έχει υφάνει ένα παχύ πέπλο σύγχυσης για πολλά χρόνια τώρα και που ουσιαστικά απαγορεύει στον απλό πολίτη να έχει διαυγή εικόνα της πραγματικότητας. Τον σέρνει, ανάλογα με συγκυρίες, σε κατωφέρειες που οδηγούν τη χώρα και το έθνος στην εξαφάνιση.

Ειδικότερα, με την συνεχώς κορυφούμενη αποσυνθετική κοινωνική και πολιτική  κρίση, το τέρας του λαϊκισμού έχει τόσο σταθερά αγκιστρωθεί στο κοινωνικό σώμα που ακόμα και οι τελευταίοι ανθιστάμενοι πολίτες, αποκαρδιωμένοι παραδίδουν τα όπλα και υποκύπτουν στο μοιραίο. Παραδίδουν σε εξωτερικούς παράγοντες να αποφασίσουν για το μέλλον τους, ανάλογα με τα δικά τους συμφέροντα.

Για τους πολύ λίγους όμως που ανθίστανται ακόμα, η ελπίδα δεν πρέπει να σβήσει. Υπάρχει ίσως στρατηγικός άξονας για να σκιστεί το πέπλο του λαϊκισμού. Μια διαδικασία που άφορα όλες τις κοινωνικές εξελίξεις, με την οποία ο απλός πολίτης θα μπορέσει να τις εκτιμήσει στην πραγματική τους διάσταση. Αλλά κυρίως μια διαδικασία, με την οποία χωρίς λαϊκίστικές επιρροές, θα μπορέσει να συγκρίνει την ποιότητα και βάρος ατόμων που επιχειρούν να αναδειχτούν σαν μέλη της ηγετικής ελίτ της χώρας. Και επειδή η εκάστοτε ηγετική ελίτ κρατάει το μέλλον του Ελληνισμού στα χέρια της διαμορφώνοντας τις εξελίξεις, σ αυτήν επικεντρώνεται αυτό το σημείωμα.

Δεδομένων των συνθηκών η πρόκληση είναι σχεδόν απροσπέλαστη, καθώς η κοινωνία έχει μορφωθεί για μια γενιά να ζει και να δρα μέσα στα πλαίσια του λαϊκισμού που βλέπουμε. Προκύπτει η ανάγκη υπεράνθρωπης προσπάθειας αλλαγής της πολιτικής προδιάθεσης του πολίτη για να κάνει μια λογική ανάλυση των εξελίξεων σε αναφορά το κοινωνικό του συμφέρον και ανάλογη αξιολόγηση ατόμων που επιδιώκουν ηγετικούς ρόλους.

Η πραγματοποίηση μιας τέτοιας διαδικασίας  είναι ουσιαστική, δύσκολη, επίπονη και απολύτως αναγκαία.  Και ανήκει αποκλειστικά στον πολίτη. Είναι το ύψιστο δημοκρατικό του κεκτημένο.

Πέρα από υλικά μέσα, γονικές καταβολές και άλλους θυμικούς παράγοντες, που ευνοούν την παραπληροφόρηση, ο πολίτης πρέπει κατά κύριο λόγο να κρίνει τους μνηστήρες της ηγεσίας της κοινωνίας, σε τρείς αλληλένδετες διαστάσεις. Πεπραγμένα με απτά αποτελέσματα που συνηγορούν για την καταλληλότητα τους στους ρόλους που θέλουν να αναλάβουν. Ηθική ακεραιότητα και ηγετικές ικανότητες σαν εξασφάλιση για την εμπιστοσύνη που θα τους εναποθέσει η κοινωνία. Ρεαλιστικό όραμα. Είναι σε αυτές τις διαστάσεις που πρέπει να απαιτήσει το ειλικρινές και διάφανο προφίλ των μνηστήρων. 

Και μνηστήρες της ηγετικής ελίτ προς αξιολόγηση δεν πρέπει να θεωρούνται μόνον οι νέοι. Κάθε μέλος αυτής της ομάδας πρέπει να αξιολογείται σ αυτές τις διαστάσεις σε κάθε εκλογική διαδικασία. Άλλωστε, όταν η ηγετική ελίτ φτάνει στον ηθικό βούρκο που βρίσκεται σήμερα, η κοινωνία που την γεννά πρέπει να διαθέτει την εναλλακτική να την απορρίψει συλλήβδην καλώντας νέους στην αναγέννηση της. Μόνο σε τέτοιο πλαίσιο λογικής το λαϊκίστικό πέπλο κατατεμαχίζεται και η κοινωνία δρα υπεύθυνα.

Πολλοί θα χαμογελάσουν λέγοντας, καλά είναι όλα αυτά, λίγο πολύ τα ξέρουμε όλοι, αλλά πως θα βγει ο πολίτης από τον υπάρχοντα λήθαργο κάτω από το πέπλο;

Με τον πνευματικό μας κόσμο στον κόσμο του, φοβούμαι ότι όλοι εμείς οι θλιβερά μειδιάζοντες και αποθαρρημένοι είμαστε και οι μόνοι που θα μπορούσαμε να συνεισφέρουμε στον μακρύ αγώνα, συζητώντας με τον ευρύτερο κύκλο μας, οπουδήποτε μπορούμε. Προσπαθώντας να πείσουμε τον καθένα που συνομιλούμε για τον στρατηγικό άξονα στην διαδικασία καταστροφής του πέπλου του λαϊκισμού και τον μοναδικό ρόλο του απλού πολίτη σ αυτή την διαδικασία. Η ελπίδα είναι μικρή αλλά ίσως η μόνη.

Δύσκολα τα πράγματα, απελπιστικά, αλλά δεν υπάρχουν πλέον άλλοι εθελοντές για δράση, ούτε καν ήρωες.