Στον καθρέφτη χωρίς παρωπίδες …..

Παρακολουθώντας στο μέτρο του δυνατού, από την ξενιτειά που βρίσκομαι από χρόνια, τις κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις στην πατρίδα νοιώθω την ανάγκη να κοινωνήσω  μερικές σκέψεις για όσους θα κάνουν τον κόπο να ρίξουν μια ματιά. Είναι σκέψεις απλού γέροντα, χωρίς μεγάλες περγαμηνές γνώσης και που η μοίρα του σαν Έλληνα με την ανάγκη επιβίωσης εξοστράκισε, όπως τόσους άλλους σε κάθε γενιά, σε μια φιλόξενη ξένη χώρα.

Από την ίδρυση του νέο-ελληνικού κράτους με τα κινήματα, τις δικτατορίες, τις διεστραμμένες και τις σπάνιες αληθινές σύγχρονες δημοκρατίες, ένα στοιχείο συνυπάρχει σαν καταραμένος θεμέλιος λίθος και μάλιστα σε μεσανατολικό βαθμό; η διαφθορά και διαπλοκή της ηγετικής ελίτ και του κρατικού μηχανισμού. Είναι κάτι που όλοι μας μπαίνοντας στον κόσμο θεωρούμε σαν ανήθικο, καταστρεπτικό αλλά δεδομένο και για πολλούς προφανώς επικερδές. Δεν χρειάζεται άλλωστε και πολύ μόρφωση για να πάρει κανείς μια τέτοια θέση. Και αποδεικνύεται ότι οι ηθικοί μας φραγμοί είναι πολύ ασθενείς για να αντέξουν στον πειρασμό για πολλούς να συμμετάσχουν στην καταλήστευση του κρατικού κορβανά. Και για να είμαστε ξεκάθαροι, δεν είναι μόνον υλικά τα μέσα εξαγοράς συνειδήσεων. Υπάρχουν και τα οφίτσια και η δόξα της αναγνώρισης

Μέχρι τώρα, επιβιώσαμε, παρά αυτό το στοιχείο, σαν συνέχεια και χάριν ενός διεθνούς Ελληνισμού, μέσα σε έναν κρατικό μηχανισμό που δεν εναρμονίζεται μαζί του, αντίθετα βαθμιαία αποκόπτεται από αυτόν, καθώς η ταυτότητα του διαφοροποιείται συνεχώς με στοιχεία αλλότρια. Αλλά η παγκόσμια σκηνή αλλάζει ριζικά και οι γειτονιές  απειλούν. Κοινωνίες χωρίς αδιάβλητα θεμέλια, διαυγή ταυτότητα και όραμα για συνεισφορά σ αυτήν την σκηνή είναι καταδικασμένες να περάσουν στα βιβλία της ιστορίας και πολύ φοβάμαι ότι και η σύγχρονη Ελληνική διατρέχει πολύ σοβαρό κίνδυνο να της συμβεί κάτι τέτοιο.

Σε παρόμοιες εξελίξεις δεν είναι σκόπιμο να πετάμε στα σύννεφα νομίζοντας ότι κάποια άλλη δύναμη θα φέρει τα πράγματα όπως ο καθένας μας επιθυμεί. Δεν υπάρχει άλλος που θα προστατεύσει τα συμφέροντα της κοινωνίας μας όπως είναι σήμερα εξασφαλίζοντας μέλλον για τους απογόνους μας. Δεν υπάρχει άλλος να μας απαλλάξει από τον βούρκο της διαπλοκής και διαφθοράς. Ο κάθε ένας μας χωρίς εξαίρεση και όλοι μαζί έχουμε υποχρέωση να το πράξουμε.

Ένας αντικειμενικός παρατηρητής θα αντικρούσει ότι πολλά από τα παραπάνω τα βρίσκει σχεδόν καθημερινά στα μέσα ενημέρωσης οι στις διατριβές ανθρώπων από τον πνευματικό κόσμο. Και θα είναι μια σωστή παρατήρηση μόνο που το πρίσμα θεώρησης συνήθως διαφέρει.

Το ζητούμενο είναι δυστυχώς, πόσοι συμπολίτες μας βλέπουν και συμφωνούν με αυτήν την εικόνα. Πόσοι θεωρούν ότι τους αφορά και πόσοι προσφέρονται να ενεργοποιηθούν για να απαλλαγεί η κοινωνία μας από αυτό το καρκίνωμα που έχει απλώσει τα πλοκάμια του παντού και κυριολεκτικά τρώει τις σάρκες της.

Τα μηνύματα από παντού είναι αποκαρδιωτικά.

Το κυριότερο και ίσως ο γόρδιος δεσμός είναι από την πολιτική μόρφωση. Την προσφέρει ένα σύστημα χτισμένο για πολλά χρόνια σε ιδεολογίες άχρωμης λαϊκής μάζας και που εκμαιεύτηκε από έναν πνευματικό κόσμο που διεφθάρη για εφήμερη δόξα. Ένα σύστημα  εχθρικό προς εθνικές παραδόσεις ήθη και έθιμα, που έχει κατακυριεύσει την πνευματική μας ελίτ και  συστηματικά αποκόπτει το έθνος από τις παραδόσεις και την πραγματική του ταυτότητα, αυτά που του επέτρεψαν να επιζήσει για αιώνες. Η ζημιά που έχει προκληθεί σε σχετικά σύντομο χρονικά διάστημα είναι τεράστια με άμεσο κίνδυνο την εξαφάνιση της οντότητας που ονομάζουμε Ελληνική κοινωνία. Και οι συνέπειες σε όλο το κοινωνικό σύνολο γίνονται προφανείς. Απάθεια και μοιρολατρία.

Ας κοιτάξουμε την κοινωνική πρόνοια. Το τελευταίο επεισόδιο για τα φάρμακα αποτελεί μέρος σειράς σκανδάλων στην υγεία. Πόσοι, εκτός από τους εμπλεκομένους  άραγε διαφωνούν για την άθλια κατάσταση, το ζοφερό της μέλλον και τις τρομακτικές συνέπειες στην οικονομία. Η χώρα, εφόσον παραμείνει ανεξάρτητη, έχει δεσμευθεί χειροπόδαρα για γενιές. Τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας θα πληρώνουν τις αμαρτίες μας.

Η εσωτερική μας ασφάλεια έχει τραυματιστεί καίρια. Οι πολίτες υπομένουν την μοίρα τους. Σειρά κυβερνήσεων, με αποκορύφωμα την παρούσα, ανέχτηκαν για κομματικές σκοπιμότητες το ρίζωμα αντικοινωνικών οργανώσεων από όλο το ιδεολογικό φάσμα, που έχουν απώτερο σκοπό την κατάλυση του κράτους δικαίου. Τα παραδείγματα πολυάριθμα και γνωστά σε όλους, όπως και η ανοχή του πολιτικού κατεστημένου η η αδυναμία του να τις αντιμετωπίσει. Και οι συνθήκες για να απωλέσουμε μεγάλο μέρος της νεολαίας μας σε τέτοια μορφώματα δραματικές.

Η εξωτερική μας ασφάλεια δείχνει σημάδια σοβαρών δομικών αδυναμιών. Η οικονομικής μας ένδεια επηρεάζει αποφασιστικά την συγκρότηση σύγχρονης υλικής υποδομής; αλλά η σημαντικότερη αδυναμία αφορά στις δυνατότητες της κοινωνίας να επανδρώσει και υποστηρίξει ψυχικά τις ένοπλες δυνάμεις και το δυναμικό άσκησης εξωτερικής πολιτικής. Άφρονές πολιτικές τις έχουν ουσιαστικά αποξενώσει από το κοινωνικό σώμα. Μια απλή διερεύνηση αυτού του τομέα δείχνει το βαθμό απογοήτευσης.

Η κατάντια της οικονομίας είναι το προτιμητέο θέμα των μέσων ενημέρωσης και οι πολιτικοί αρέσκονται να εντρυφούν σε φιλολογίες γύρω της μια και ο εξωτερικός παράγον είναι ο καθοδηγητής των εξελίξεων, ιδίως τελευταία. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τα προβλήματα του τομέα είναι υπέρογκα, τα περισσότερα σαν συνέπιες αφρόνων  πολιτικών σε άλλους τομείς αλλά δεν είναι τα πλέον κρίσιμα. Καθώς η καρδιά της οικονομικής δύναμης μιας κοινωνίας είναι ο βαθμός αξιοπιστίας της, είναι άλλοι οι τομείς, ορισμένοι αναφέρονται ποιο πάνω, που πρέπει να αναδομηθούν για να ορθοποδήσει η αξιοπιστία και η οικονομία.

Υπάρχουν σημαντικά μηνύματα και από άλλους χώρους όπως η προστασία του περιβάλλοντος και της πολιτιστικής κληρονομιάς που, καταβεβλημένα από τον ρόλο της διαπλοκής και διαφθοράς είναι πλημμυρισμένοι από απογοήτευση και μοιρολατρία.

Ξαναρχόμαστε λοιπόν στον πολίτη, γιατί όλα αυτά τα μηνύματα περιγράφουν ένα πρόβλημα που είναι πρωτίστως και αποκλειστικά δικό του και έχουν μακροχρόνιο ορίζοντα για να ευδοκιμήσουν. Είναι ο μόνος που  μπορεί να ενεργήσει ριζικά στην βάση για να επιλυθεί. Δεν υπάρχει τρόπος να απαλλαγεί από την ευθύνη. Χωρίς την ενεργό συμμετοχή του κανείς δεν έχει συμφέρον  βελτίωσης.

Τέτοια συμμετοχή δεν είναι αφήγημα επιστημονικής φαντασίας, Αφορά ενέργειες που για τον σημερινό πολίτη είναι εφικτές, αλλά απαιτούν θέληση, αποφασιστικότητα και κόπους πάνω από τα βάρη της απάνθρωπης μάχης για επιβίωση. Και έχουν και πολύτιμο κίνητρο. Την πελώρια πρόκληση για μια καλύτερη τύχη για τους απογόνους του.

Να λοιπόν τέτοιες ενέργειες.

Πρώτα να κοιτάξει μοναχός στον καθρέφτη του έχοντας υπόψιν τα παρά πάνω και να διερωτηθεί εμβριθώς και ειλικρινά:

Πόσα αναγνωρίζει;

Με ποια συμφωνεί η διαφωνεί;

Που μπορεί να συνεισφέρει;

Να ερευνήσει πως μπορεί να συνεισφέρει;

Μετά να αποφασίσει, στην πολιτική πραγματικότητα, αν θα υποστηρίξει υπάρχοντα πολιτικό σχηματισμό η θα ρίξει λευκό ψηφοδέλτιο, δείχνοντας ότι δεν συμφωνεί με τα προτεινόμενα; ανοίγοντας έτσι προοπτικές για νέες πολιτικές δυνάμεις, με καλύτερες ισορροπίες προσώπων με δυναμισμό και ηγετικά χαρακτηριστικά σε σχέση με προϊόντα πολιτικών σωλήνων, να εμπλακούν.

Και κυρίως να καταλάβει ότι δεν έχει δικαίωμα να απόσχει της εκλογικής διαδικασίας. Μια τέτοια πράξη υπό τις παρούσες συνθήκες είναι το απόλυτο πολιτικής ανευθυνότητας και η κύρια τροφή του καρκινώματος της διαπλοκής και διαφθοράς.

Και τελικά ένα μήνυμα για τον αναγνώστη αυτού του πονήματος: Εάν εμείς δεν κάνουμε προσπάθεια αυτό το μήνυμα να μεταδοθεί στους συμπολίτες μας, κανένας από τους κρατούντες δεν έχει συμφέρον να το κάνει.

Κ.Π.Βλαχοδήμος                                        Βρυξέλλες 18 3 2018

Πανεπιστήμιο: προκλήσεις

Κατ’ αρχήν θα πρέπει να τονισθεί ότι, όπως πολλοί, ο γράφων δεν είναι πεπειραμένος πολιτικός αναλυτής ούτε ειδικός στα θέματα της παιδείας. Απλώς είναι ένας ανήσυχος πολίτης που προσπαθεί, λόγω της σημασίας του θέματος,  να παρακολουθήσει εξελίξεις και θέλει να κοινωνήσει τις σκέψεις του σε συμπολίτες. 
Βλέπει λοιπόν ότι παρατηρητές των Ελληνικών πραγμάτων περί την παιδεία μένουν κατάπληκτοι καθώς όλα βαίνουν όπισθεν ολοταχώς, ιδίως στα πανεπιστήμια αυτήν την περίοδο.

Ένας αδύναμος και άχρωμος ακαδημαϊκός υπουργός παιδείας με στήριγμα μια εξ ίσου αναιμική ομάδα βουλευτών κατέδειξε την γύμνια του σχετικού νομοσχεδίου μέσα στον κομματικό του μανδύα, με τον πρωθυπουργό να θέτει την ιδεολογική του υπογραφή σαν επισφράγισμα των προθέσεων του ΣΥΡΙΖΑ και με θλιβερό και ανήθικό συμπαραστάτη το δεκανίκι της παρούσης κυβέρνησης.

Αλλά και η στάση της κύριας αντιπολίτευσης δεν ήταν δα και πολύ καλύτερη. Οι ομιλητές της στο κοινοβούλιο ποτέ δεν έφτασαν στον πυρήνα, την ψυχή του νομοσχεδίου, περιοριζόμενοι σε θέματα μάλλον τεχνικά της δομής του και το κυριότερο, ο αρχηγός τους δεν δίστασε να ανακράξει ότι με την πρώτη ευκαιρία θα το καταργήσει συλλήβδην. 
Η συζήτηση έβριθε ανατριχιαστικά από ιδεολογικές και κομματικές φανφάρες ασάφειας για τους ιθαγενείς που πιθανόν παρακολουθούσαν στα κανάλια.

Ακόμη μια ευκαιρία για έναν κοινοβουλευτικό διάλογο στο κυριότερο εθνικό διακύβευμα χάθηκε. Ξεπρόβαλλε και πάλι το κάτι άλλο που φαίνεται να μας φέρνει πίσω, πολύ πίσω.

Λογικά, γύρο από το θέμα της παιδείας δεν θ άπρεπε να υπάρχει πρόβλημα όσον αφορά καθαρές και διάφανες προτεραιότητες και μια ευέλικτη δομή για να τις επιδιώξει. Ούτε θα τετραγωνίζαμε τον κύκλο. Άλλες χώρες έχουν αντιμετωπίσει επιτυχώς τέτοιες προκλήσεις και θα μπορούσαμε να διδαχτούμε από αυτές.

Στο χώρο υπάρχουν δύο βασικές κατευθύνσεις πάνω στις όποιες  οι νέοι εξελίσσονται. Η πρώτη χτίζει κοινωνικά άτομα και πολίτες και η δεύτερη προικίζει αυτά τα άτομα με σύγχρονες γνώσεις γύρο από την επιστήμη και την  τεχνολογία, εφόδια απαραίτητα για αυτούς, αλλά και για την κοινωνία στο σύνολο της,  για να επιβιώσουν στον παγκόσμιο ανταγωνιστικό στίβο.

Είναι προφανές ότι η μακροχρόνια κρίση του εκπαιδευτικού συστήματος ξεκινά από μια ιδεολογική στρέβλωση στην πρώτη κατεύθυνση, με συνέπειες στην αδυναμία χάραξης εθνικής πολιτικής και στρατηγικών στόχων και αποτέλεσμα χαμηλή ποιότητα πολιτικής μόρφωσης. Σπάνιες αναλαμπές ελπίδας για πρόοδο, ιδίως τα τελευταία χρόνια, χάθηκαν κάτω από την αβυσσαλέα αντίδραση του κατεστημένου.  Δυστυχώς αυτή η στρέβλωση, δημιουργώντας συνθήκες πελατειακού καθεστώτος,  επιδρά αρνητικά και στην δεύτερη κατεύθυνση με συνέπεια την συνεχή αφαίμαξη του δυναμικού ανάπτυξης των νέων γενεών προς την ξενιτιά.

Διερωτάται κανείς, γιατί στην Ελλάδα δεν υπάρχει μια πραγματικά ισχυρή διακομματική επιτροπή του κοινοβουλίου, αρμόδια για την μόρφωση εθνικής πολιτικής για την εκπαίδευση και ευθύνη στενής παρακολούθησης για την εκτέλεση της από τον εκάστοτε αρμόδιο υπουργό και το σύνολο της κυβερνητικής ομάδας; Γιατί διαιωνίζεται το γαϊτανάκι κάθε νέας κυβέρνησης  περί πρόθεσης εθνικού διαλόγου που καταλήγει σε αποτυχία;

Ένα τέτοιο όργανο, όντας σημείο αναφοράς, θα ήταν ο “αποκλειστικός” δέκτης προτάσεων αλλά και πιέσεων από όλα τα μέλη της κοινωνίας για την μόρφωση μιας τέτοιες εθνικής πολιτικής. Χωρίς να είναι εξαντλητική η λίστα ομάδων συμμετοχής στην διαδικασία θα περιλάμβανε τον πνευματικό κόσμο, την πανεπιστημιακή και διδακτική κοινότητα,  την κυβέρνηση, τον επιχειρηματικό τομέα, τα μέσα ενημέρωσης, τους φοιτητές και βεβαίως τους γονείς.

Έτσι το τμήμα του κρατικού μηχανισμού που αποτελεί το εκπαιδευτικό σύστημα και ιδίως τα πανεπιστήμια, έξω από αυτήν την διαδικασία πολιτικών διαβουλεύσεων, θα μπορούσε να λειτουργήσει απρόσκοπτα και με επαγγελματική συνέπεια για την πραγμάτωση αυτής της εθνικής πολιτικής. 

Η κάθε κυβέρνηση θα είχε εντολή από το κοινοβούλιο, χρησιμοποιώντας όλα τα μέσα που απαιτούνται, να προσφέρει μια ασπίδα προστασίας από τις διάφορες ομάδες οι οποίες σήμερα πιέζουν απ’ ευθείας τα πανεπιστήμια, με καταστροφικές συνέπειες.

Βεβαίως οι χώροι των πανεπιστημίων θα συνέχιζαν να λειτουργούν για τους φοιτητές, όπως αναμένεται και ως πεδία ανάπτυξης ιδεών και ανταλλαγής απόψεων που σκοπεύουν στην δομή της πολιτικής διαδικασίας στον  δημόσιο χώρο, αλλά όχι σαν εφαλτήρια πίεσης στο κάθε ένα από τα  εκπαιδευτικά ιδρύματα και τις διαδικασίες λειτουργίας τους που ορίζονται από νομοθετημένα πλαίσια.

Εν κατακλείδι, το εκπαιδευτικό σύστημα έχει άμεση ανάγκη από καθαρές και διάφανες γραμμές δημόσιας διαβούλευσης για την διαμόρφωση εθνικής πολιτικής που να καταλήγει σε μια διακομματική επιτροπή του κοινοβουλίου αλλά  δεν αναμιγνύει τους φορείς του κράτους. Παράλληλα χρειάζεται ισχυρούς και νομικά καλυμμένους κανόνες για την ανεξάρτητη λειτουργία αυτών των φορέων και ιδίως των πανεπιστημίων ώστε να μπορέσουν να προσφέρουν την γνώση στις δύο βασικές κατευθύνσεις λειτουργίας τους. με ασπίδα προστασίας από ομάδες πίεσης.

Είναι ευθύνη του καθ’ ενός μας να απαιτήσουμε  γι’ αυτό.

Η εξεγερση των γερόντων

Τις προάλλες, στα πλαίσια της ετήσιας επίσκεψης μας στην πατρίδα, στενός φίλος με προέτρεψε να τον συνοδεύσω σε μια συνάντηση ηλικιωμένων συμπολιτών σε ένα όμορφο νότιο προάστειο της Αθήνας. Επρόκειτο να παρουσιάσει το βιβλίο ενός άλλου μέλους της ομάδας που πραγματεύεται εκτενώς τα περί τον μύθο του Φαέθωνα. Πίστεψα ότι είχα μια καλή ευκαιρία, σαν νέο-αφιχθείς, να πάρω πραγματικά μηνύματα για τις τελευταίες εξελίξεις στην κοινωνία από καλές και πεπειραμένες πηγές.

Έτσι είχα την τιμή να γνωρίσω, σε μια αίθουσα σχολικής τάξης που παραχωρήθηκε ευγενώς ένα απόγευμα,  άτομα με μοναδικές εμπειρίες όπως γιατρούς, δικηγόρους, οικονομολόγους, μηχανικούς και επίλεκτούς αντιπροσώπους του δημόσιου τομέα, όλοι γύρω στα ογδόντα, ίσως και παραπάνω, αλλά με μια εντυπωσιακή ζωντάνια. Άτομα που σίγουρα προέρχονται από διάφορα πολιτικά και κομματικά ρεύματα.

Η πρώτη, εξαιρετικά ευχάριστη έκπληξη, ήταν η θέρμη με την οποία με δέχτηκαν όλοι σαν προσκεκλημένο. Αυτήν ακολούθησε μια ποιο έντονη, όταν παρακολούθησα την παρουσίαση. Στην πραγματικότητα, με κρυφή προετοιμασία, πέντε μέλη της ομάδας παρουσίασαν τον μύθο παίρνοντας τους ρόλους των ηρώων και μετατρέποντας την παρουσίαση σε θεατρική ζωντανή παράσταση με τους ήρωες ανάμεσα στους θεατές.

Σαν συνέπεια, ακολούθησε ζωηρή συζήτηση της ομάδας, που γρήγορα, από το μύθο και τις έννοιες του, μετανάστευσε στην σημερινή πραγματικότητα. Οι αγωνίες των ανθρώπων αυτής ηλικίας για τα παιδιά και τα εγγόνια τους δεν άργησαν να έρθουν στη επιφάνεια. Ένα συναίσθημα μαρασμού και απελπισίας υπέβοσκε σε κάθε σχόλιο. Όλα τα μέλη που συνομίλησα, χωρίς εξαίρεση, δήλωσαν ότι παρευρίσκονται σε μια τέτοια συνάντηση με τον όρο ότι η ομάδα δεν θα έχει καμία οργανωτική δομή η επιδίωξη εκπροσώπησης. Και μια απέχθεια σε κάθε προσπάθεια που θα αποκτήσει κάποιο πολιτικό η έστω και απλά κοινωνικό πρόσημο.

Παίζοντας το ρόλο του επισκέπτη, όταν μου δόθηκε ο λόγος, ερώτησα αν η ομάδα, σαν σύνολο, είχε αντιληφθεί την αξία της και τις δυνατότητες προσφοράς της στον προβληματισμό της νεολαίας  για το μέλλον. Αν συνειδητοποιεί το δυναμικό που έχει να βοηθήσει τους νέους όχι με συμβουλές, αν και αυτές δεν αποκλείονται, αλλά επικοινωνώντας, σαν απολιτική ομάδα, τις εμπειρίες και το θυμικό από τρεις γενεές ελληνικής κοινωνίας και τις καταβολές τους από άλλες πολύ παλαιότερες.

Η ερώτηση μου πήγασε από την εντύπωση ότι η νεολαία μας φαίνεται να ταξιδεύει χωρίς συναισθηματική πυξίδα τελευταία. Έχει άμεση ανάγκη να συνδεθεί με τις ρίζες της και ομάδες σαν αύτη που είχα την τιμή να παρευρεθώ, σε αντίθεση με μεμονωμένα άτομα, μου φάνηκαν να είναι ίσως οι μόνες που μπορούν να της προσφέρουν την πραγματική έννοια της ιστορικής συνέχειας και τις καταβολές τους, χωρίς τη χρήση παραμορφωτικών ιδεολογικών φακών. Και δεν πρέπει να υποτιμούμε τους νέους. Μπορεί να προσποιούνται ότι δεν ακούν αλλά ξέρουν να ξεδιαλέγουν τα μηνύματα της ιστορίας οποιουδήποτε Φαέθωνα δια μέσου των αιώνων, που τους χρειάζονται’ και απολιτικές ομάδες γερόντων, που έχουν σαν μόνη τους αγωνία το μέλλον τους, είναι πηγές μοναδικής αξιοπιστίας τέτοιων πολύτιμων μηνυμάτων.

Αυτή η συζήτηση των γερόντων για  το βιβλίο γύρω από το μύθο του Φαέθωνα και η αγωνία τους για το σήμερα μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο είναι μήνυμα που μπορεί να δώσει έναυσμα για πολλές και απρόβλεπτες αντιδράσεις στους νέους. Αλλά πρέπει να κοινωνηθεί με μόνο γνώμονα το συμφέρον του κοινωνικού συνόλου.

Με λίγο μεράκι από την μεριά αγωνιώντων γερόντων χωρίς πολιτικές επιδιώξεις, θα μπορούσαν σχετικά εύκολα, σε τάξεις σχολίων η σε άλλους δημόσιους η μη χώρους, να γίνουν πολλές τέτοιες ομάδες στη χώρα, σαν αυτή που γνώρισα και να μορφώσουν πολλά μηνύματα για την νεολαία, που θα την κάνουν να αισθανθεί ισχυρή, τραβώντας πείρα και σοφία από τις πραγματικές της ρίζες.

Μοιραία παρεξήγηση

Βαθιά πλέον στην οκτάχρονη κρίση, που πολλοί νόμισαν οικονομική, αλλά που εξελίχτηκε σε μια περιπέτεια αποκάλυψης της καταβαραθρωμένης κοινωνικής συνοχής, συχνά διερωτώνται  γιατί τόσες θυσίες των απλών ανθρώπων πάνε χαμένες; Βρίσκουν εύκολά ενόχους παντού, συνήθως εκτός του εαυτού τους, αλλά με το χρόνο η σιγουριά τους για τέτοιες απόψεις μειώνεται. Γίνεται προφανέστερο ότι κάτι δεν πάει καλά στη σχέση του πολίτη με το κοινωνικό σύνολο και το πολιτικό κατεστημένο που υπάρχει για να το οδηγήσει σε ένα ασφαλές και ευτυχισμένο μέλλον.

Όλα ξεκινούν από τα χρόνια που η πλειονότητα των μελών της σημερινής κοινωνίας μορφώθηκαν στα σχολεία μας για να παίξουν το ρόλο τους όπως τον παίζουν σήμερα. Για τρείς γενιές τώρα, είναι σε αυτά τα χρόνια που εμπεδώθηκαν στο πνεύμα των πολιτών οι βαθιές ρίζες μιας μοιραίας παρεξήγησης που μας οδηγεί μαθηματικά προς την εξαφάνιση σαν χώρα.

Την παρεξήγηση αυτή, μερικοί  έχουν την ικανότητα να την βλέπουν και όσοι από αυτούς αγαπούν την πατρίδα υποφέρουν γιατί αδυνατούν να βοηθήσουν, καθώς δεν εισακούγονται. Άλλοι, που αγαπούν τον εαυτόν τους πολύ περισσότερο από την πατρίδα την εκμεταλλεύονται και υπάρχουν πελώρια περιθώρια για κάτι τέτοιο. Αλλά η μεγάλη πλειονότητα των πολιτών αδυνατούν να την αντιληφθούν και να εκτιμήσουν την καταστροφικό της ρόλο, μια και βρίσκονται κάτω από την ομηρία της, όπως μορφωθήκανε.

Η δημοκρατία, από τα σπάργανα της, μέχρι την εξέλιξη της στις διάφορες μορφές σήμερα, που λειτουργούν πάνω στους βασικούς κανόνες ελευθερίας και υποχρεώσεων του πολίτη για την προστασία της, ευδοκιμεί μόνον υπό συγκεκριμένες συνθήκες.

Προϋποθέτει την αρμονική συνύπαρξη και αγαστή, κάτω από ξεκάθαρους κανόνες,συνεργασία τριών πυλώνων που εμπεριέχει. Του πολίτη, που στηρίζει με τους πόρους του το κοινωνικό σύνολο προσδοκώντας δίκαιους κανόνες συνύπαρξης, για τους οποίους εκλέγει την πολιτική του ηγεσία που τους εισαγάγει. Την κοινωνική δομή του κράτους που με αυτούς τους κανόνες εξασφαλίζει τις συνθήκες σε όλους τους  πολίτες να ζήσουν την ελευθερία τους με ασφάλεια. Και τέλος της ηγεσίας του πολιτικού κατεστημένου, στην οποία ο πολίτης εναποθέτει την ευθύνη της αποτελεσματικής λειτουργίας της κρατικής δομής για να παίξει τον ρόλο της.

Αυτή η συνύπαρξη δημιουργεί κατά συνέπεια ροές επικοινωνίας των τριών πυλώνων και η ποιότητα αυτών των ροών είναι ο καθρέφτης του πολιτεύματος. Ο πολίτης εκλέγει την πολιτική ηγεσία για τον προκαθορισμένο ρόλο της κατεύθυνσης και ελέγχου του κράτους; δεν την εκλέγει για την εξασφάλιση προνομίων σε άτομα η ομάδες κοινών συμφερόντων επί ζημία του κοινωνικού συνόλου. Το κράτος λειτουργεί μόνον πάνω σε διαφανείς και νομοθετημένους κανόνες και όχι κατόπιν αυθαιρέτων παρεμβάσεων της πολιτικής ηγεσίας. Τέλος η πολιτική ηγεσία πράττει σύμφωνα με τις εντολές του πολιτικού σώματος και όχι προς επιλεκτική εξυπηρέτηση πολιτικών πιέσεων ομάδων η ατόμων που χρησιμοποιούν αθέμιτα μέσα.

Θα πει κανείς, αυτά είναι θεωρίες που δεν εφαρμόζονται απόλυτα πουθενά και κανείς νομίζω δεν θα διαφωνήσει με αυτήν την διαπίστωση. Αλλά, όπως όλα τα πράγματα στην φύση είναι σχετικά. Όσο ποιο κοντά είναι κανείς στο θεωρητικό μοντέλο τόσο πιο φανερά τα πλεονεκτήματα της δημοκρατίας. Είναι άλλωστε τόσο πολλές χώρες στην Ευρώπη που μας το δείχνουν ξεκάθαρα.

Στην σημερινή Ελληνική πραγματικότητα, με την κοινωνία σε βαθιά αποσύνθεση, είμαστε στον αντίποδα. Η μοιραία παρεξήγηση, που οδηγεί την χώρα στον αφανισμό, αφορά ακριβώς στην ολοσχερή παραμόρφωση αυτής της αρμονικής συνεργασίας των τριών πυλώνων με την βούληση  και επί τελική ζημία ενός πολιτικά φτωχά μορφωμένου πολίτη. Κάτω από παράλογες και ουτοπιστικές ιδεολογικές και συχνά στυγνά συμφεροντολογικές επιρροές, το κοινωνικό άτομο έχει μορφωθεί για τρείς τουλάχιστον γενιές να εκλέγει τους πολιτικούς του ηγέτες απαιτώντας άμεσα προσωπικά οφέλη συχνά σε βάρος του κοινωνικού συνόλου και είναι ανήμπορο να λειτουργήσει αλλιώς. Αυτή η στάση έχει δημιουργήσει το υπάρχον κράτος και την πολιτική ελίτ, που για να αναδειχτεί, το έκανε πελατειακό και τελικά διαφεντεύει τις τύχες του πολίτη χωρίς ελπίδα.

Η μόνη αχτίδα σωτηρίας είναι η α κομματική ΄πολιτική μόρφωση της νεολαίας μας επειγόντως και η επιμόρφωση των ώριμων πολιτών για να δουν από μόνοι τους την διασάλευση της αρμονικής συμβίωσης των τριών πυλώνων και τον πρωτεύοντα ρόλο τους. Μια κολοσσιαία προσπάθεια επιμόρφωσης, για ικανότητες ώριμης πολιτικής σκέψης που μόνον ο πραγματικός πνευματικός κόσμος της χώρας, σύσσωμος. μπορεί να αναλάβει.

Μια προσπάθεια να πείσει το άτομο, ότι η αρμονική συμβίωση των τριών πυλώνων με τους προκαθορισμένους από την δημοκρατική διαδικασία  ρόλους είναι πολύ καλύτερος τρόπος να προστατευθεί κάτω από την αιγίδα ενός υγειούς κοινωνικού συνόλου. Κατά συνέπεια, να αντιληφθεί τον πρωταρχικό του ρόλο για μια τόσο θεμελιώδη αλλαγή και  να αναθεωρήσει τις προτεραιότητες και τα κριτήρια στην δημοκρατική διαδικασία που πρέπει να συμμετάσχει ανελλιπώς.

Νεοέλληνας, ο άσωτος κλειρονόμος

Συντάκτης Κ.Π.Βλαχοδήμος

Στον κόσμο που ζούμε σήμερα, πάνω σ αυτόν τον πλανήτη, μια τιτανομαχία ιδεών δύο βασικών κατευθύνσεων, με βάση ένα υλιστικό υπόβαθρο, εξελίσσεται ασταμάτητα για πολλά χρόνια.

Από τη μια μεριά, η σοσιαλιστική διεθνής επιχειρεί, σε διάφορες εκφράσεις της, να ισοπεδώσει τις λαϊκές μάζες σε μια μάζα, ανεξάρτητα εθνικών και άλλων πολιτιστικών παραδόσεων, στον κατώτερο παρονομαστή κοινωνικής συνοχής και με μια ιδεολογική ελίτ να διαφεντεύει το μέλλον τους. Κύριο χαρακτηριστικό της, η απέχθεια ατομικής διάκρισης η αριστείας σε οποιοδήποτε τομέα για άτομα πέρα από τα σύνορα αυτής της ελίτ. Ένα μοντέλο κοινωνικής δικαιοσύνης που στην θεωρία πλάνεψε πολλούς αλλά που στην πράξη, απέναντι στον άνθρωπο και τα ένστικτα του, επέφερε τεράστιες καταστροφές. Η κατεύθυνση αυτή φαίνεται να χάνει έδαφος και γαντζώνεται σε λαϊκισμούς για να επιβιώσει.

Από την άλλη, η καθαρά καπιταλιστική προσέγγιση της παγκοσμιοποίησης, όπως εξελίχτηκε μέχρι σήμερα, επιμένοντας στην πλήρη εγκατάλειψη εθνικών και πολιτιστικών χαρακτηριστικών, επιχειρεί μια παρόμοια διεθνή μαζοποίηση, την οποία θα διαφεντεύει μια ελίτ ιδιοκτητών φυσικών πόρων και κεφαλαίου που εκμεταλλεύεται την πρόοδο της τεχνολογικής έρευνας. Παραμερίζει εμφανείς κινδύνους στον άνθρωπο και το περιβάλλον, οδηγώντας με λαϊκίστικά συνθήματα στην εξαφάνιση της ανθρωπότητας.  Είναι αυτή η δεύτερη που φαίνεται να κερδίζει έδαφος τις ημέρες μας.

Απέναντι σ αυτήν τη διπλή υπαρξιακή απειλή, σύγχρονα ισχυρά κράτη-έθνη που έχουν απορροφήσει τα ιστορικά τους γεγονότα σε ένα όραμα ρεαλιστικής εθνικής ταυτότητας και πολιτισμικής παράδοσης ορθώνουν το ανάστημα τους. Προσπαθούν να συμμετάσχουν στο παγκόσμιο γίγνεσθαι ανταγωνιζόμενοι σκληρά, αλλά προστατεύοντας παράλληλα την εθνική και πολιτισμική τους ταυτότητα. Έχοντας ξεπεράσει τα πεδία της τιτανομαχίας των ιδεών, προσβλέπουν στο μέλλον σαν ολοκληρωμένα κοινωνικά σύνολα, όπου η επιτυχία και επιβίωση τους θα εξαρτηθεί από τις ικανότητες τους. Είναι χαρακτηριστικό ότι κανένα δεν προβάλλει την εθνική του κληρονομιά σαν απαίτηση για ιδιαίτερη μεταχείριση, παρόλο το γεγονός ότι συχνά τέτοια κληρονομία έγινε κτήμα πολλών. Βλέπουν την συμβολή των προγόνων τους όχι σαν δικαίωμα αλλά σαν υποχρέωση και πρόκληση να αποδειχτούν καλύτεροι.

Αν επιχειρήσει να δει την κατάσταση της νεοελληνικής κοινωνίας υπό αυτό το πρίσμα, η εικόνα φαντάζει καταθλιπτική. Ο νεοέλληνας στην τελευταία 200ετή ιστορία του αλλά κυρίως τις δυο τελευταίες γενιές, αγόμενος από έναν ανήθικο και κυρίως αριστερόστροφο σουρεαλιστικό πνευματικό κόσμο, παρουσιάζει ισχυρά συμπτώματα σχιζοφρένειας. Από τη μια φέρεται και άγεται από τα δύο διχαστικά ιδεολογικά δόγματα της εισαγωγής αυτού του σημειώματος που αποδυναμώνουν και αποδομούν το κοινωνικό του σύνολο και διχάζουν αυτήν την λαϊκή μάζα με πόλωση προς τα άκρα. Από την άλλη, σαν αντίβαρο και εξαγνισμό αυτής της συμπεριφοράς, πιστεύει ότι η αδυναμία της κοινωνίας οφείλεται σε αδικίες από τρίτους καθώς αναμένει να αμειφθεί για την συμβολή των προγόνων του στον σύγχρονο κόσμο. Αρνείται να αντιληφθεί το γεγονός ότι, η όποια πνευματική κληρονομιά των αρχαίων Ελλήνων ανήκει δικαιωματικό σε αυτούς που την διαφύλαξαν και την ενστερνίστηκαν και ότι η κατά οποιονδήποτε τρόπο συνέχεια της φυλής δεν τον βάζει σε θέση να απαιτεί. Αντίθετα, προκειμένου να αντιμετωπίσει τις αμφιβολίες γι’ αυτή την συνέχεια θα πρέπει να προσθέσει κάτι πάνω της η τουλάχιστον να την διαφυλάξει για τους απογόνους του. Έχει από μόνος φτιάξει για τον εαυτό του το προφίλ του άσωτου κληρονόμου.

Όπως πάντα υπάρχουν οι εξαιρέσεις των ατόμων που αρνούνται να υποκύψουν σε αυτή την σχιζοφρένεια αλλά είναι μικρή μειονότητα. Το χειρότερο, οι περισσότεροι από αυτούς τους λίγους αποδημούν για πάντα, παίρνοντας μαζί τους το όραμα της εθνικής ταυτότητας του Νεοέλληνα και των υποχρεώσεων που πηγάζουν απ’ αυτήν.

Αν υπάρχουν ακόμη σπίθες ελπίδας για μια μακρά και επίπονη ανάκαμψη, σε εναρμονισμό με παρόμοιες προσπάθειες άλλων κρατών, αυτές είναι κριμένες μαζί με τον πραγματικό πνευματικό κόσμο της νεοελληνικής κοινωνίας, που πάντοτε υπάρχει και που είναι ό μόνος με την δύναμη να εμπνεύσει και να οδηγήσει προς αυτήν.

 

Η ψωροκώσταινα και η μπότα των κατακτητών

Του Κ.Π.Βλαχοδήμου

Κανείς εύκολα μπορεί να παραδεχτεί ότι έξοδος από το τέλμα που έχει βυθιστεί ένα πολύ μεγάλο μέρος της Ελληνικής κοινωνίας είναι μάλλον απίθανη υπό τις παρούσες συνθήκες. Με ένα ηγετικό κατεστημένο που έστησε το σκηνικό για να νέμεται την εξουσία με λαϊκίστικές πολιτικές, που σπρώχνουν ένα λαό που γαλουχήθηκε να μένει πολιτικά αδρανής βαθύτερα στον βούρκο, η πορεία προς την εξαφάνιση του Ελληνικού έθνους μοιάζει ασταμάτητη. Έχει εμπεδωθεί η άποψη ότι η απειλή δεν έρχεται από την οικονομική κατάρρευση, ούτε από το προσφυγικό, ούτε από οποιαδήποτε άλλη συγκεκριμένη πρόκληση, οσονδήποτε απειλητική.  Η απειλή προέχεται από την πλήρη διάρρηξη του κοινωνικού ιστού. Τα τελευταία γεγονότα δεν μας αφήνουν κανένα περιθώριο αμφιβολίας Δεν υπάρχει αντίπαλον δέος.

Καλλιεργείται όπως πάντα το κλίμα ότι ξένες δυνάμεις μας οδήγησαν ήδη σε πλήρη υποτέλεια στο διευθυντήριο των Βρυξελλών, στο ΔΝΤ και στους πιστωτές. Και αν αθετήσουμε θα κατέβουν με τους στόλους τους να καταλάβουν την Ακρόπολη.

Μνήμες, που οι νεότεροι δεν έχουν ζήσει, βγαίνουν στην επιφάνεια για να παρομοιαστούν γλαφυρότερα οι κατακτητές. Έτσι οι Αμερικάνοι, που δεν μας επέτρεψαν να μπούμε στο σύμφωνο της Βαρσοβίας, έχουν αντικατασταθεί από τους πλέον ελκυστικούς για το μένος του λαού Γερμανούς, γιατί δεν μας αναγνωρίζουν το δικαίωμα,  λόγω της μοναδικής ευγενούς μας καταγωγής, να ζούμε αενάως με δανεικά. Λες και ήμαστε οι μόνοι και μοναδικοί κατατρεγμένοι στον πλανήτη. Λες και ο γερμανικός λαός δεν πέρασε δυο φορές την απόλυτη εξαθλίωση και υποταγή τον προηγούμενο αιώνα. Λες και οι Άγγλοι δεν κατέβηκαν τα σκαλιά της εξαθλίωσης μετά τον δεύτερο πόλεμο καθώς η αυτοκρατορία τους διαλύονταν. Αλλά και οι δύο αυτοί λαοί υπέφεραν υπομονετικά, υπερήφανα, διατήρησαν την κοινωνική τους συνοχή, εργάστηκαν σκληρά και ανέδειξαν στιβαρές ηγεσίες από όλο το ιδεολογικό τους φάσμα, που στήριξαν σε δύσκολες στιγμές.

Το γεγονός ότι καλώς ή κακώς είμαστε μέλος μιας ομάδας χωρών που ονομάζεται Ευρωπαϊκή Ένωση, θεωρούμενης όσον αφορά τα κοινωνικά συστήματα και την ελευθερία των πολιτών τους από την πλειονότητα των άλλων λαών του πλανήτη σαν παράδειγμα προς μίμηση, διαστρεβλώνεται.  Θεωρείται ως η αρχή μιας διαδικασίας όπου όλες αυτές οι χώρες, ακολουθώντας την Ελλάδα κατά βήμα, θα πέσουν θύματα απόλυτης υποτέλειας μιας Γερμανίας ή του τερατώδους χρηματοοικονομικού συστήματος σε αυτοκρατορία σκλάβων. Επιμένουν ότι οι Έλληνες, όπως και οι άλλοι λαοί θα παραμείνουν γονυπετείς καθώς η καταιγίδα θα σαρώσει τα πάντα.

Εν τούτοις, όντας μέλος αυτής της ομάδας χωρών, η Ελλάδα, μέσα στην τέλεια καταιγίδα της εξάχρονης γενικευμένης κρίσης, έχει μια σειρά από λογικούς παράγοντες που συνηγορούν  σε ορίζοντα ελπίδας, αρκεί να θελήσουμε σαν έθνος. Δεν είναι δύσκολο να διακρίνει κανείς μερικούς από αυτούς.

Καταρχήν ζούμε κάτω  από το υπέροχο φως της ευλογημένης πατρίδας μας σε ένα περιβάλλον με πλούσια πολιτιστική κληρονομιά και σύγχρονες υποδομές. Μας πατρίδας που ζητάει τόσα λίγα για την υλική επιβίωση του ατόμου και προσφέρει τόσα πολλά για την πνευματική του δημιουργία. Αυτή είναι η  αλώβητη στερεή βάση που μπορεί να χτιστεί η Ελλάδα του μέλλοντος ορθάνοιχτη στον παγκόσμιο γίγνεσθαι, παραμερίζοντας μετά από μιας γενιάς άφρονα διαβίωση, τα εφήμερα ερείπια που δημιουργήσαμε εμείς οι γεροντότεροι και κύριοι φταίχτες.

Αυτή τη βάση δεν είναι δύσκολο να δει κανείς. Είμαστε φύλακες μνημείων και ταυτότητας των πηγών της πολιτιστικής κληρονομιάς του σύγχρονου κόσμου. Κατοικούμε σε μια χώρα με ευλογημένο κλίμα που μπορεί να μας δωρίσει αενάως ενέργεια και που ο κάθε άνθρωπος θα ήθελε να ζήσει έστω και για λίγο. Έχουμε δυναμικό παραγωγής των πιο ζηλευτών προϊόντων που η μητέρα γη μπορεί να δώσει. Ζούμε κυριολεκτικά μέσα στους ανοικτούς ορίζοντες της θάλασσας, που είναι μέρος της ίδιας μας της ύπαρξης. Αλλά δεν είναι μόνον αυτά τα μοναδικά. Την χώρα σήμερα πρέπει να την δούμε πέρα από την ομίχλη της καταστροφολογίας. Η Ελλάδα έχει οικονομικές υποδομές μιας αναπτυγμένης χώρας. Το τεχνολογικό επίπεδο του ανθρώπινου δυναμικού της είναι υψηλό. Το επικοινωνιακό της δυναμικό σύγχρονο. Έχει σημαντικούς πόρους πρώτων υλών. Και τόσα αλλά. Αυτές είναι βάσεις μοναδικές για μια μικρή χώρα και είναι αυτές που ανήκουν στην κοινωνία και δεν πρέπει να τις σφετεριστεί κανείς.

Έπειτα, με τα πικρά μαθήματα των δύο προηγούμενων αιώνων η Ευρώπη ολόκληρη, της οποίας είμαστε αναπόσπαστο μέρος, προχωρεί με μικρά πολύ δύσκολα αλλά σταθερά βήματα προς μια πραγματική πολιτική ενοποίηση. Καθώς η λαίλαπα της παγκοσμιοποίησης και η χρηματοοικονομική απειλή αλλάζουν τους κανόνες του παιχνιδιού, γίνεται προφανές ότι η ευημερία και διατήρηση των κοινωνικών κεκτημένων των λαών της γηραιάς ηπείρου μπορεί να προστατευθεί μόνον με μια ομοσπονδοποίηση, στηριζόμενη στην κοινή πολιτιστική τους κληρονομιά και την διατήρηση ισχυρών δεσμών με τις άλλες χώρες του δυτικού κόσμου που την έχουν κοινή. Σε αυτήν την επίπονη διαδικασία πρέπει να συμμετέχουμε δυναμικά. Αυτό που θα προκύψει θα έχει μικρά και μεγάλα μέλη, ισχυρά και αδύνατα σε διάφορους αλλά όχι ίδιους τομείς. Αυτό όμως που δεν μπορεί να έχει είναι ένα μέλος επικυρίαρχο που θα μας έκανε να επαναλάβουμε τα λάθη της ιστορίας.

Και μέσα στο πλαίσιο αυτών των δύο διαστάσεων υπάρχει και μια τρίτη, που αφορά ειδικά την χώρα μας. Ζούμε στον αιώνα της συνεχούς πληροφόρησης των λαών. Και η Ευρώπη είναι μπροστά σε αυτόν τον χώρο. Ο μέσος Ευρωπαίος πλέον παρακολουθεί με ιδιαίτερο ενδιαφέρον τις εξελίξεις στη χώρα μας. Αναγνωρίζει ότι λόγω της παγκόσμιας κρίσης, από δικά της λάθη, η χώρα έκανε και συνεχίζει να κάνει το πειραματόζωο σε ένα πείραμα που έχει να κάνει με την διάσωση των αδύναμων από ένα Ευρωπαϊκό  σύστημα που επιθυμεί να βοηθήσει μαθαίνοντας ταυτόχρονα. Φοβάται ότι μια αποτυχία θα έχει άμεσες επιπτώσεις στον ίδιο. Έτσι βοηθά για την συνοχή της Ευρώπης αλλά και για το δικό του συμφέρον. Και ακόμη, ευτυχώς για μας,  βοηθά ειδικά την Ελλάδα γιατί πρόκειται για μια χώρα που γνώρισε από την βρεφική του ηλικία από τα παραμύθια της γιαγιάς του και που η έννοια της ταυτίζεται με το Ευρωπαϊκό όραμα.

Σε ένα τέτοιο περιβάλλον το να λαϊκίζουμε για τις μπότες των κατακτητών και να συνεχίζουμε να θεωρούμε την χώρα μας σαν ψωροκώσταινα είναι παραφροσύνη και αδικία.

Το θαύμα μιας αναγέννησης είναι εφικτό.

Αν πολεμήσουμε τον φόβο και τα μέσα παραπλάνησης και λαϊκισμού τότε η ελπίδα θα ανατείλει λαμπερή. Θα διακρίνουμε ποιο είναι πραγματικά το εθνικό μας συμφέρον. Τα πράγματα θα φανούν στις πραγματικές τους διαστάσεις. Η χρηματοοικονομική, η προσφυγική, η πολιτική, ακόμη και η κοινωνική κρίση θα γίνουν διάφανες. Θα αντιληφθούμε ότι οι ξένοι με τις ανάλογες ευθύνες τους δεν είναι το κύριο πρόβλημα. Θα δούμε ότι η πρόκληση είναι αποκλειστικά δική μας. Ότι δεν μπορούμε σαν άτομα να παραμείνουμε αμέτοχοι παρατηρητές. Πως πρέπει άμεσα να ξαναχτίσουμε την κοινωνική και εθνική μας συνοχή. Πως πρέπει να δράσουμε σε όλα τα επίπεδα δουλεύοντας σκληρά και δημιουργικά με τις βάσεις που μας προσφέρει τόσο άπλετα η πατρίδα. Να καταλάβουμε γιατί η συνεισφορά του κάθε ενός, όσο και μικρή, είναι το απόλυτα απαραίτητο πετραδάκι για το μέλλον το δικό μας  και των παιδιών μας. Γιατί ότι και να επιφέρει η προσπάθεια πρέπει να μοιραστεί δίκαια ανάμεσα με τους συμπολίτες μας. Και γιατί αυτή η μοιρασιά για να είναι ρεαλιστική πρέπει να αρχίσει από το θεμέλιο της κοινωνικής συνοχής, τους γύρω μας, την οικογένεια, τους φίλους, τη ενορία, την γειτονιά η το χωριό. Και ότι όσο το κράτος βρίσκεται εν διαλύσει πρέπει εμείς να βρούμε τον τρόπο να γίνει σίγουρα αυτό.

Πολλοί παρατηρητές των εξελίξεων συνήθως ειρωνεύονται τέτοιες απόψεις σαν ρομαντικές η προϊόντα φαντασίας  αιθεροβαμόνων αλλά αν ο απλός πολίτης δεν αντιληφθεί ότι η πρόκληση επαναδόμησης αυτής της κοινωνικής συνοχής τον αφορά προσωπικά και ότι μπορεί και πρέπει να δραστηριοποιηθεί στον χώρο του, μην περιμένουμε ότι μεγαλόπνοα σχέδια θα λύσουν το πρόβλημά μας.

Κατά συνέπεια, δεδομένου του κλίματος λαϊκισμού που πηγάζει από το ηγετικό κατεστημένο, άτομα που αντιλαμβάνονται την πρόκληση πρέπει να πάψουν να παρακολουθούν παθητικά τις εξελίξεις και να ενεργοποιηθούν, σαν αρχή μιας μακράς και επίπονης διαδικασίας. Να γίνουν ενεργοί φορείς τέτοιων μηνυμάτων σε όλους γύρο τους.

Κ.Π.Βλαχοδήμος                                                                 18.2.2016

 

 

Το υπάρχον κομματικό συνονθύλευμα στο ναδίρ

Στο άρθρο του ΔΠ της 1^ης Ιανουαρίου 2015 “Ο κίνδυνος απέναντι στους εκβιασμούς” όσον αφορά την επιλογή του πολίτη     διατυπώνονταν η άποψη ότι “Εάν στηρίξει ένα από τα τότε αντιπολιτευόμενα κόμματα, μικρά η μεγάλα, σε μια δικιά του εκτίμηση των κινδύνων που εμπεριέχουν οι διακηρύξεις τους για τις εναλλακτικές τους πολιτικές, θα πρέπει να συνειδητοποιήσει τις συνέπειες υπό το πρίσμα των ήδη συμφωνηθέντων  υποχρεώσεων από την χώρα. Θα πρέπει πειστεί ότι το κυβερνητικό σχήμα που θα προκύψει για την διαχείριση του κράτους υπό τις παρούσες συνθήκες θα μπορέσει να επαναδιαπραγματευθεί κάτι που έχει ήδη συμφωνηθεί διακρατικά η σε αντίθετη περίπτωση να διαχειριστεί μια πιθανότατη άτακτη χρεοκοπία της οποίας τις συνέπειες έχει αντιληφθεί. Δηλαδή η πιθανή κατάληξη δεν διαφέρει πολύ από αυτήν της πρώτης εναλλακτικής απλώς διαδικαστικά μπορεί να αποβεί ποιο επιζήμια για την κοινωνία αφού θα την σπρώξει γρηγορότερα προς λαϊκίστικα άκρα. Σε αυτήν την περίπτωση ο πολίτης ίσως νομίσει ότι θα μείνει αμέτοχος παρατηρητής αυτής της διαδικασίας διαπραγματεύσεων αλλά είναι σίγουρο ότι θα βρεθεί προ εκπλήξεως γι’ αυτό.”

Τα γεγονότα, από όποια γωνία και να κυττάξει κανείς, δυστυχώς για την δύσμοιρη πατρίδα μας, φαίνεται να επιβεβαιώνουν αυτήν την πρόβλεψη. Φτάσαμε στο εξής αδιέξοδο. Οι εκπρόσωποι του παλαιού κομματικού συνονθυλεύματος να υποστηρίζουν με λογικά επιχειρήματα την διατήρηση μας στην Ευρωπαϊκή οικογένεια και να αντιμετωπίζονται με καχυποψία λόγω του ιστορικού τους ρόλου και το συνονθύλευμα άκρως λαϊκίστικών συνιστωσών να απολαμβάνει την ανοχή αν όχι την συμφωνία του θυμικού της Ελληνικής ψυχής αλλά ταυτόχρονα και την ανησυχία για τα αποτελέσματα των πεπραγμένων του πενταμήνου. Άτομα που δεν ανήκουν στο κομματικό κατεστημένου, με σοβαρές απόψεις για η αντί της πρότασης του δημοψηφίσματος, προσπαθούν απεγνωσμένα να κρούσουν τον κίνδυνο του εθνικού διχασμοί χωρίς αποτέλεσμα.

Ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα της επόμενης Κυριακής έρχεται η στιγμή που πέρα από τον πολίτη η κοινωνία θα πρέπει να μετρηθεί με τον εαυτό της. Το πολιτικό αδιέξοδο καθίσταται πλήρες, με προφανείς κινδύνους πολιτειακής εκτροπής προς οιανδήποτε κατεύθυνση, την οποίαν είναι σίγουρο ότι θα ακολουθήσουν κρισιμότατες γεωπολιτικές απειλές. Η όποια ωριμότητα η μη του πολιτικού σώματος, στην οποία το ΔΠ έχει επανειλημμένως εντρυφήσει, είναι ότι διαθέτει η κοινωνία μας και με αυτήν πρέπει να πορευτούμε. Έτσι ο ακομμάτιστος πνευματικός κόσμος, οι μόνοι απομείναντες σαν αξιόπιστη πηγή άποψη για το καλό της πατρίδας μας πρέπει επί τέλους να βγουν, δυναμικά και όχι διστακτικά όπως παρατηρείται, από τον χώρο τους επειγόντως και να μιλήσουν στους πολίτες με ότι μέσον τους διατίθεται, από το τηλέφωνό τους, τον υπολογιστή τους και  ότι άλλο. Ο κόσμος καταλαβαίνει πολύ λίγα από το τεχνικό μέρος του ερωτήματος και λιγότερο από το πολιτικό του περιτύλιγμα. Παρόλα ταύτα αισθάνεται και έχει επανειλημμένα δείξει ότι θέλει να μείνει μέλος της Ευρωπαϊκής οικογένειας. Διψάει για υπεύθυνή συμβουλή γιατί πλέον δεν εμπιστεύεται κανέναν.

Οι εξελίξεις ωθούν προς νέους γύρους εκλογικών αναμετρήσεων. Δεν πρέπει να αφήσουμε το καταρρακωμένο κομματικό κεκτημένο να πρυτανεύσει σε τέτοιες εξελίξεις.  Είναι ίσως καιρός να μας απασχολήσει περισσότερο η άποψη που διατυπώθηκε στο ίδιο άρθρο του ΔΠ που προτείνει στον πολίτη μια άλλη εναλλακτική:

“Εάν ψηφήσει λευκό, καταδικάζοντας όλο το πολιτικό κατεστημένο και απαιτώντας την ριζική του αναδόμηση, θα το πράξει εάν αποφασίσει να κάνει έναν μακρύ αγώνα. Να αρχίσει απαιτώντας  την εγκατάσταση μιας α-κομματικής κυβέρνησης εθνικής σωτηρίας, από άτομα που δεν θα εμπλακούν στην πολιτική εις το μέλλον, για την διαχείριση του κράτους υπό την υπάρχουσα κηδεμονία μέχρι την ολοκλήρωση των διαδικασιών για την εγκατάσταση νέων πολιτικών δυνάμεων και την σύγκληση επιτροπής από πολίτες σεβαστούς στην κοινωνία χωρίς ανάμειξη στην πολιτική, για την δημιουργία πρότασης για την αναθεώρηση του Συντακτικού Χάρτη της χώρας.

Πέρα από αυτό, να πάρει τον κίνδυνο ότι πολλοί από τους συμπολίτες του θα διαλέξουν άλλες εναλλακτικές παρόλο ότι οποιαδήποτε από αυτές δεν απαλλάσσει τη χώρα από τα μετα-οθωμανικά της δεσμά.

Ο αγώνας αυτός δεν είναι αόριστος. Έχει συγκεκριμένες δράσεις. Πρέπει να αποφασίσει να ψηφίσει σε πρόκληση  προς τον υπάρχοντα εκλογικό  νόμο, στηριζόμενος στην υποχρέωση απέναντι στο τελευταίο άρθρο του Συντάγματος   που απαιτεί από όλους μας την προστασία του από τις λαίλαπες των εξοθσιοθήρων. Παρόλο ότι το κατεστημένο θα προσπαθήσει να εφαρμόσει το νόμο που αυτό εισήγαγε για τις βολές του μια ισχυρή λευκή ψήφος δεν μπορεί να αγνοηθεί αυτή τη φορά όντας υπό ξένη κηδεμονία.

Στην συνέχεια πρέπει να παραμείνει σε εγρήγορση ώστε οι πολιτικές εξελίξεις μετά τις εκλογές να λάβουν πλήρως υπόψη το μήνυμα του. Το εάν μια τέτοια διαδικασία θα μπορέσει να παραμείνει μέσα σε οριακά δημοκρατικά πλαίσια είναι ίσως το κρισιμότερο διακύβευα. Πλην όμως η συμμετοχή στην ψηφοφορία με λευκό θα είναι η αδιαμφισβήτητη διαπίστωση της προσήλωσης στα δημοκρατικά ιδεώδη και τον σεβασμό προς τους συμπολίτες του υπό τις κρατούσες συνθήκες”.

Ήρθε η ώρα, την Κυριακή και σε αυτά που θα ακολουθήσουν, οι πολίτες να βάλουν όλο το καταχρεωμένο κομματικό κατεστημένο με τις ιδεολογίες του και τα ευρύτερα του συμφέροντα αμετάκλητα στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Η Ευρώπη, με τις ποιο προηγμένες κοινωνικά χώρες του πλανήτη, με όλες τις αδυναμίες της, που προσπαθεί απεγνωσμένα να βελτιώσει σ ένα κόσμο που καλπάζει, δεν είναι δυνάστης των αδυνάτων. Είναι το παράδειγμα Ηπείρου που άλλες προσπαθούν να μιμηθούν. Και αυτό σε αντιδιαστολή με τα νεφελώδη ιδεολογήματα που την θέλουν να περνάει σε φάση επαναστάσεων του παρελθόντος. Και η χώρα μας είναι ένα ισότιμο μέλος της με ανυπολόγιστα μεγάλη πολιτιστική συμβολή σε σχέση με το μέγεθος της και την οικονομική της ισχύ. Και σαν μέλος απολαμβάνει τα θετικά στοιχεία της αλλά υποχρεούται να λειτουργεί σύμφωνα με τους από κοινού ακολουθούμενους κανόνες. Θα είναι παραφροσύνη να πάρουμε απαράδεκτους κινδύνους και έτσι να αποποιηθούμε αυτήν την θέση στους απογόνους μας.

 

Ξεκινώντας από εκεί που είμαστε

Πολλοί συμπολίτες, γέροντες αλλά και νεότεροι, περνώντας τον εφιάλτη της τελευταίας εξαετίας και ιδίως μετά τα χτυπήματα των τελευταίων εξελίξεων δείχνουν εξουθενωμένοι και απελπισμένοι. Είναι αυτοί που βρίσκονται έξω από τους κύκλους ελέγχου των γεγονότων στην χώρα μας. Δεν είναι ενεργά μέλη ούτε του σκληρού πυρήνα του πολιτικού κατεστημένου ούτε των παραφυάδων του στα συντεχνιακά μορφώματα του ευρύτερου δημόσιου τομέα ούτε στον κόσμο της κρατικοδίαιτης επιχειρηματικότητας.

Είναι αυτοί που θα ήθελαν πολύ να συμβάλλουν σε μια στροφή σε προσπάθειες συμβατές με την πραγματικότητα και τις υπάρχουσες δημιουργικές δυνάμεις του έθνους αλλά αισθάνονται μόνοι καθώς δεν εμπιστεύονται την εθνική ηγεσία. Είναι όμως και άλλοι που παρόλο φαινομενικά στηρίζουν το κατεστημένο αντιλαμβάνονται ότι με αυτό η χώρα δεν έχει μέλλον και είναι έτοιμοι να στηρίξου τέτοιες προσπάθειες.

Δεν θα έπρεπε να βιαστεί κανείς από αυτήν την εκτίμηση, συμπεραίνοντας ότι δεν υπάρχει στην κοινωνία ηγετικό δυναμικό που θα εμπνεύσει και καθοδηγήσει μια τέτοια προσπάθεια. Τέτοιο δυναμικό είναι σίγουρο ότι υπάρχει, όπως άλλωστε σε όλες τις σύγχρονες κοινωνίες, αλλά για να φυτρώσει και να ανδρωθεί χρειάζεται προετοιμασία της κοινωνίας για να το δεχτεί, να το εμπιστευτεί και να το στηρίξει. Το υπάρχον κατεστημένο έχει επιμελώς εργαστεί σαράντα χρόνια τώρα για να εμποδίσει την ανάδειξη του, καθώς θα αποτελούσε θανάσιμο κίνδυνο για την δική του ύπαρξη.

Υπάρχει λοιπόν η ανάγκη ανάπτυξης ηγετικού δυναμικού που θα εκφράσει και θα προωθήσει το όραμα της κοινωνίας να απεμπλακεί από τον χαλινό του υπάρχοντος κατεστημένου και να ελπίσει αλλά για τούτο χρειάζεται χρόνος και πολύ δουλειά από τον καθένα μας.

Ξεκινώντας, ίσως θα έπρεπε να δεχτούμε ότι οι σύμμαχοι μας για λόγους γεωπολιτικού συμφέροντος τους, υπό την προϋπόθεση ότι ο χρόνος που θα χρειαστεί για την πάρα πάνω δουλειά είναι λογικός, θα μας κρατήσουν από τα μαλλιά με την μύτη και το στόμα έξω από το νερό για να αναπνέουμε. Το θέατρο των διαπραγματεύσεων θα συνεχίζεται και θα μας κρατάει σε νευρική υπερένταση άλλα να υποθέσουμε ότι θα συνεχίσουμε να αναπνέουμε. Επομένως αυτές θα είναι οι συνθήκες για την σκληρή δουλειά της ουσίας.

Τι δουλειά ουσίας μας χρειάζεται για να ανδρωθεί ένα νέο δυναμικό;

Βασικά προσπάθεια να συλλάβει κάθε άτομο της κοινωνίας τις διαστάσεις της πραγματικότητας με τρόπο που θα της καταλάβει και κατά το δυνατόν αποδεχτεί. Επιχείρημα εξαιρετικά δύσκολο, καθώς το υπάρχον σύστημα το πολεμάει αποτελεσματικά στηριζόμενο σε μια λαϊκίστική νοοτροπία στην οποία οι πολίτες προσελκύονται, σαν συνέπεια ενός εκπαιδευτικού συστήματος σχεδιασμένου γι' αυτόν τον σκοπό τριάντα χρόνια τώρα.

Ας συνοψίσουμε την πραγματικότητα, δηλαδή από πού ξεκινάμε,  σε πέντε σύντομες φράσεις.

-Το εκπαιδευτικό μας σύστημα, προτεραιότητα πανω από όλα, έχει κατακρημνιστεί από αλλεπάλληλες ιδεολογικές δοκιμασίες και συνδικαλιστικές δουλείες.

-Το πλαίσιο ανάπτυξης πραγματικά ιδιωτικής πρωτοβουλίας έχει αλλοιωθεί και καταστρατηγηθεί από έναν συρφετό κρατικοδίαιτων συμφερόντων σε συνύπαρξη και αμοιβαία απολαβή με ένα διεφθαρμένο κράτος.

-Η κοινωνική πρόνοια έχει αποσυντεθεί, λεία αδίστακτων παραγόντων που καρπώνονται τους πόρους της.

-Η μεταναστευτική μας πολιτική, σε συνδυασμό με τις φθίνουσες δημογραφικές παραμέτρους της κοινωνίας, οδηγεί ασφαλώς σε σημαντική αλλοίωση των χαρακτηριστικών του έθνους.

-Οι γεωστρατηγικοί κίνδυνοι εγκυμονουν και ευρίσκονται σε φάση έξαρσης.

Η Ελληνική κοινωνία αποτελείται από ποικιλία πολιτών, από τους πεπεισμένους για την ιστορική συνέχεια του γένους μέχρι τους αδιαφορους για την εθνική μας ταυτότητα, από τους συνετούς οικογενειάρχες έως τους Ελληναράδες, από τους τεχνικά πολύ μορφωμένους μέχρι τους λιγότερο, από τους μικρομεσαίους μέχρι τους υπαλλήλους. Η ποικιλία έχει πολλές διαστάσεις και κάθε μία χρειάζεται τον δικό της τρόπο να κοινωνηθεί με αυτήν την πραγματικότητα για να μπορέσει να την αντιληφθεί και ίσως να την ενστερνιστεί.

Ποιοι είναι αυτοί που θα πρέπει να ξεκινήσουν και να στηρίξουν την προσπάθεια;

Σε μια κοινωνία με δυναμισμό αυτός ο ρόλος ανήκει στον πνευματικό της κόσμο. Από τους συγγραφείς και τους ποιητές, τους ζωγράφους και τους γλύπτες, στους ηθοποιούς και τραγουδιστές. Αλλά είναι αποκαρδιωτική η ανταπόκριση τους. Έτσι μένει στους απλούς πολίτες, σ εμάς όλους, αντί να μένουμε σε κατάθλιψη και απογοήτευση, να συζητήσουμε με τους γύρω μας και να συμφωνήσουμε πρώτα για το από πού ξεκινάμε. Αν δούμε, πισω από την ομίχλη της παραπληροφόρησης, και συναινέσουμε στις πέντε διαστάσεις και τον ρόλο ολόκληρου του πολιτικού κατεστημένου στην διαχείρηση τους, που μας έφερε σ αυτό το κατάντημα, τότε το ξεκίνημα είναι δυνατό.

Γίνεται προφανές ότι εμείς, μόνοι μας πλέον, πρέπει να δημιουργήσουμε τις συνθήκες για την ανάδειξη ενός νέου ηγετικού δυναμικού που θα αντιμετωπίσει αυτές τις προκλήσεις και διαθέτουμε δύο παράλληλες δραστηριότητες για να τα καταφέρουμε. Να αναμειχθούμε πραγματικά με τα κοινά σαν άτομα, αρχίζοντας από τις γειτονιές και μετέχοντας όλοι χωρίς εξαίρεση στις επόμενες πολιτικές στιγμές έκφρασης της βούλησής μας, που δεν είναι πολύ μακριά, να απορρίψουμε συλλήβδην το υπάρχον πολιτικό κατεστημένο. Έτσι και αλλιώς τώρα ξέρουμε ότι ανεξάρτητα από ιδεολογικές τοποθετήσεις όλόκληρο αδυνατεί να οδηγήσει την χώρα έξω από τον τυφώνα. Δεν είναι απαραίτητο ούτε αναμενόμενο ότι το ποσοστό της απόρριψης να είναι πελώριο. Αν όμως έστω και το σύνολο των απεχόντων και λευκών του παρελθόντος εκφράσουν την απόρριψη η πολιτική προοπτική της χώρας θα αλλάξει άρδην με σειρά καταλυτικών εξελίξεων, καθώς θα δοθεί η ευκαιρία σε πραγματικά νέες πολιτικές δυνάμεις να αναδειχτούν.

Αν δράσουμε έτσι, αυτό θα είναι η ηχηρότερη πρόσκληση και εθνική υποχρέωση προς υγιείς δυνάμεις να εμφανιστούν στο προσκήνιο και να δημιουργήσουν την νέα ηγετική τάξη της κοινωνίας μας. Αν χάσουμε ακόμη μια ευκαιρία, ο κίνδυνος είναι μεγάλος τα μαλλιά μας να γλυστρίσουν από τα χέρια που μας κρατάνε έξω από το βούρκο και να πνιγούμε. Πρέπει να πάρουμε την τύχη μας και την τύχη των απογόνων μας στα χέρια μας. Ας μην ρίχνουμε τα φταίγματα πλέον σε άλλους.

 

 

Αριστεία ….. περισσότερα

Από την μεταπολίτευση και μετά ο όρος “Αριστεία” έχει καλύψει πολλά πρωτοσέλιδα και τηλεοπτικές συζητήσεις με θερμούς υποστηρικτές και αντιτιθέμενους. Συνήθως οι θέσεις εντοπίζονται στην έννοια και την σημασία της για την πρόοδο του κοινωνικού συνόλου αλλά στηρίζονται σε ιδεολογικές θεωρήσεις από την άκρα αριστερά μέχρι τον αντίποδα της. Η έννοια σπάνια φέρεται προς τα κάτω σε απλές εφαρμοσμένες περιπτώσεις, έτσι ώστε οι πολίτες να καταλάβουν πραγματικά περί τίνος πρόκειται. Τα τελευταία γεγονότα με την “πρώτη φορά αριστερά” κυβέρνηση είναι μέσα σ αυτό το πλαίσιο, μόνον που αυτή τη φορά μπορεί να αποβούν τελειωτικά μοιραία για την τύχη της “Αριστείας”.

Σαν απλός παρατηρητής λοιπόν, τολμώ να διατυπώσω παρά κάτω ορισμένες σκέψεις, που ίσως συνεισφέρουν στη συζήτηση γι’ αυτό το θέμα που προσωπικά πιστεύω ότι εάν το περάσουμε στα ελαφρά θα επιφέρουμε βαρύ χτύπημα στις ελπίδες επιβίωσης της πατρίδας.

Για πολλούς από μας τους σημερινούς Έλληνες, η λέξη “άριστος” ταυτίζεται με έννοιες όπως πρώτος μαθητής στο σχολείο η το πανεπιστήμιο, ο “σπασίλας” η “σπασίκλας”, ο αποκομμένος από τους πολλούς. Ένα άτομο για το οποίο οι λοιποί συμμαθητές του τρέφουν συνήθως αισθήματα παθιασμένης ζήλειας και απέχθειας ανάμικτα με θαυμασμού. Ένα άτομο που είναι, κατά τρόπον ανεξήγητο, ανώτερο από αυτούς. Μπορεί επίσης να μιλάμε για άριστους γιατρούς η δικηγόρους, με παρόμοια αισθήματα από συναδέλφους τους. Σπάνια όμως μιλάμε και κατηγοριοποιούμε όπως σε άλλες χώρες, για άριστους οδηγούς λεωφορείων, μεταφορείς, σκουπιδιάρηδες και τόσους άλλους πολίτες σαν κι εμάς. Όλα αυτά νομίζω τονίζουν την διεστραμμένη αντίληψη της έννοιας της “Αριστείας” στην κοινωνία μας. Βεβαίως το πώς χτίστηκε μια τέτοια αντίληψη στο θυμικό μας είναι μια ιστορία τόσο παλιά όσο και η ιστορία του έθνους. Και σαν τέτοια είναι πάρα πολύ δύσκολο να διαφοροποιηθεί.

Εν τούτοις, σ έναν παγκοσμιοποιημένο πλανήτη που η επιβίωση του έθνους εξαρτάται από την ανταγωνιστικότητα της κοινωνίας είναι πλέον καιρός, αν δεν είναι ήδη αργά, να μας απασχολήσει υπό αυτό το πρίσμα το θέμα της “Aριστείας”, καθώς είναι το κλειδί για την ανταγωνιστικότητα. Αλλά μια “Αριστεία” πραγματική, εφαρμοσμένη και όχι θεωρητική και έρμαιο ιδεολόγων και λαϊκιστών. Μια “Αριστεία” που είναι προσωπικός στόχος κάθε ατόμου μέσα στις ικανότητες με τις οποίες τον προίκισε η φύση και τον δυναμισμό του να γίνει όσο καλύτερος μπορεί. Μια διαδικασία που θα κάνει τον πολίτη να δει τους δίπλα του με τις προσπάθειές τους, την κοινωνία και τον κόσμο αλλιώς. Να τον πείσει να προσπαθήσει. Να του δείξει ότι υπάρχει σκοπός για την δική του αριστεία και ότι χωρίς αυτήν η χώρα δεν θα τα καταφέρει.

Αν πειστεί ό πολίτης να προσπαθήσει να φτάσει το ανώτατο επίπεδο της προσωπικής ικανότητας τότε η γενική και αφηρημένη έννοια της “Αριστείας” θα βρει τη θέση της. Η έννοια της άμιλλας σαν αναγκαίο και όχι εχθρικό για το άτομο στοιχείο δυναμισμού θα αναγνωριστεί.

Έτσι ευπρόσδεκτοι άριστοι θα προβληθούν σε όλους τους τομείς που δραστηριοποιούνται στο κοινωνικό σύνολο από τους σκουπιδιάρηδες μέχρι τους πολιτικούς ηγέτες. Με την εμπειρία της δική τους προσπάθειας, οι πολίτες δεν θα έχουν ενδοιασμούς να αναγνωρίσουν τις προσπάθειες των άλλων.

Όποιος αναδεικνύεται καλύτερος στο χώρο που ειδικεύεται και μόνον σ αυτόν θα γίνει αποδεκτός σαν τέτοιος αφού όλοι αντιλαμβάνονται την προσπάθεια που χρειάζεται γι’ αυτό. Δεν θα χρειαστεί να αποδημήσει για να βρει χώρο να χρησιμοποιήσει τις ικανότητες του. Κι αυτό θα μας προσφέρει σαν χώρα το κλειδί προς την ανταγωνιστικότητα στο παγκόσμιο γίγνεσθαι.

Άτομα ράθυμα που δεν κάνουν προσπάθεια να φτάσουν την προσωπική τους αριστεία αλλά μετέρχονται αντικοινωνικά μέσα για να αναδειχτούν θα εντοπιστούν. Πολλά από αυτά θα προσαρμοστούν. Οι πολιτικές και ιδεολογικές φατρίες που εκμεταλλεύονται την ψήφο τους θα απογυμνωθούν. Η κοινωνία θα αποκτήσει τον δυναμισμό που χρειάζεται για να επιβιώσει.

Θα πει κανείς, μια  και είναι μια ιστορία τόσο παλιά και πολύπλοκη όσο και η ιστορία του έθνους, ποιος θα ηγηθεί, σε αυτή την συγκυρία, μιας προσπάθειας για προσαρμογή  αυτής της διεστραμμένης αντίληψης της έννοιας της “αριστείας” στις διεθνείς συνθήκες του σήμερα;
Ίσως η απάντηση δίνεται με μια άλλη ερώτηση: τι κάνει σήμερα η περίφημη “πνευματική μας ελίτ” πέρα από το να διαλέγεται, αν διαλέγεται, για την αφηρημένη “Αριστεία”;
Δύσκολα πράγματα, και μακριά από τις τρέχουσες πολιτικές εξελίξεις, αλλά είναι η πραγματικότητα.

 

Κ. Π. Β.

 

Η απάθεια απέναντι στην ολίσθηση προς τα άκρα

Λίγοι αντικειμενικοί παρατηρητές των Ελληνικών πραγμάτων θα διαφωνούσαν με τον τίτλο του άρθρου. Είναι πασιφανές ότι  η χώρα ζει σε μια ατμόσφαιρα ασάφειας, απελπισίας και μαρασμού. Ενήμεροι πολίτες, νοιώθοντας ανήμποροι και προδομένοι, παρακολουθούν έντρομοι την κατρακύλα της κοινωνίας προς τα άκρα, γνωρίζοντας από την ιστορία τις συνέπειες μιας τέτοιας πορείας.   Ότι ψίχουλα ελπίδας είχαν απομείνει τον περασμένο Ιανουάριο, ξοδεύτηκαν από αδίστακτους λαϊκιστές, άπειρους και ανήθικους χειριστές των πολιτικών εξελίξεων, στον βωμό μιας υπερχρεωμένης ιδεολογίας. 

Τα θεμέλια πάνω στα οποία χτίστηκε μια τέτοια πραγματικότητα είναι λίγο πολύ γνωστά. Κύριο στοιχείο, μια μετά-οθωμανική δομής της κοινωνίας η οποία επέζησε παρόλο ότι η χώρα αποσχίστηκε πριν εκατό-ογδόντα χρόνια. Πάνω της στηρίχτηκε μια λαίλαπα ενός λαϊκίστικου κινήματος, με παραπειστικό  σοσιαλιστικό προσωπείο, που σε σαράντα χρόνια μόρφωσε ένα λαό στα μέτρα του, εξασφαλίζοντας της νομή της εξουσίας, ουσιαστικά αδιασάλευτη, καταλαμβάνοντας πλήρως τον κρατικό μηχανισμό. Και είναι αυτός ο κρατικός μηχανισμός, το τελευταίο και μοιραίο στοιχείο, ο οποίος προκειμένου να διατηρήσει τα κεκτημένα του, αποσκίρτησε από το πολιτικό απολίθωμα που τον έχτισε και βρίσκει έκφραση στην πολιτική δύναμη που οδηγεί την χώρα με σιγουριά σ αυτόν τον κατήφορο προς τα άκρα.

Η κοινωνία μας έχει μορφωθεί να κάνει αυτό που κάνει σήμερα. Δεν πρέπει να μας ξενίζει η απάθειά του πολίτη και η κυριαρχία του θυμικού στις ενέργειες του. Πάντα όμως, βαθιά στην ψυχή του, τρέφει τη ελπίδα ότι θα βρεθούν άνθρωποι που θα εμπιστευθεί να του ξαναδώσουν ελπίδα. Για όσους από μας, που μας πονάει η τύχη της πατρίδας, ενδιαφέρει η εξεύρεση κάποιου τρόπου να σταματήσει αυτός ο κατήφορος, είναι ουσιώδες να αποδεχτούμε αυτήν πραγματικότητα. Είναι η μόνη σταθερή αρχή από την οποία μπορεί να ξεκινήσει οποιαδήποτε προσπάθεια να σταματήσει ο κατήφορος. Πρέπει όλοι να βοηθήσουμε να ξαναχτιστεί η ελπίδα.

Πείρε τουλάχιστον σαράντα χρόνια για να καταστραφεί ο κοινωνικός ιστός, όποιος και αν ήταν, έτσι κάθε προσπάθεια για να σταματήσει ο κατήφορος θέλει μερικά χρόνια. Πρέπει να βγουν νέοι άνθρωποι με διαφορετική μόρφωση στην κοινωνία. Και για όσους πιστεύουν στην ανάγκη διάσωσης έθνους, αυτός είναι ο πραγματικός στρατηγικός στόχος. Οι νέες γενιές να παίρνουν μόρφωση που θα κάνει την κοινωνία μας σύγχρονη Ελληνική. Τα βασικά της στοιχεία, έλεγχος του θυμικού, εργατικότητα, σεβασμός στην συνέχεια του έθνους, συνεχείς προσπάθεια για την προστασία της συνοχής της, πίστη στις προσταγές του “Ξένιου Διός”  και δυναμική συμμετοχή στα γεγονότα της παγκοσμιοποίησης. Προς αποφυγήν, χρεοκοπημένες ιδεολογίες κάθε είδους και κατεύθυνσης.

Δεδομένης της φύσης και προσφύσεων του μεγαλύτερου μέρους της ηγετικής ελίτ της σύγχρονης Ελληνικής κοινωνίας, οι δυνάμεις που διατίθενται για την επιτυχία αυτού του στόχου δεν είναι πολλές και εύχομαι ο αναγνώστης αυτού του άρθρου να είναι μέλος. Είναι όμως οι μόνες  και όχι και τόσο ανήμπορες για την φύση του στόχου και τον χρονικό του ορίζοντα. Και δεν χρειάζονται μεγάλα σχέδια και συγκεντρωτική διαχείριση. Στην πρώτη φάση, την ποιο κρίσιμη, δεν χρειάζονται ούτε κάποιον πολιτικό μανδύα.

Χρειάζονται όμως μακροχρόνια και αδιάκοπη δουλειά. Απεξαρτημένη από τον παραλογισμό των πολιτικών εξελίξεων. Απέναντι σε μια αρτηριοσκληρωτική  ελίτ, να κηρύξουν στο ευρύτερο περιβάλλον τους, σε άτομα από όλο το ηλικιακό φάσμα, την ανάγκη για την επίτευξη αυτού του στόχου. Να συμμετέχουν στις ομάδες που θα σχηματίζονται για την επίτευξη του. Να δώσουν ελπίδα στους νέους που μας φεύγουν για πάντα.

Στην ροπή της κατηφόρας που βρίσκεται η χώρα δεν υπάρχει πλέον χρόνος, αν όντως υπάρχει. Όσοι ενδιαφέρονται για την διάσωση του έθνους δεν έχουν πλέον την πολυτέλεια να παρακολουθούν σαν ανησυχούντες παρατηρητές. Η ολίσθηση γίνεται κάθε μέρα και ποιο ανεπίστρεπτη.

 

 

 

 

Σκίζοντας το πέπλο του λαϊκισμού

Σπάνια θα βρει κανείς, ανάμεσα στα άφθονα ΜΜΕ η στις τοποθετήσεις στελεχών του πολιτικού και πνευματικού κατεστημένου, κάποιον που να μην αναφέρεται στις ολέθριες συνέπειες του λαϊκισμού πάνω στην Ελληνική κοινωνία, ενώ ταυτόχρονα συμμετέχει στην ενδυνάμωση αυτού του φαινόμενου. Είναι αυτή η γενικευμένη συμπεριφορά που έχει υφάνει ένα παχύ πέπλο σύγχυσης για πολλά χρόνια τώρα και που ουσιαστικά απαγορεύει στον απλό πολίτη να έχει διαυγή εικόνα της πραγματικότητας. Τον σέρνει, ανάλογα με συγκυρίες, σε κατωφέρειες που οδηγούν τη χώρα και το έθνος στην εξαφάνιση.

Ειδικότερα, με την συνεχώς κορυφούμενη αποσυνθετική κοινωνική και πολιτική  κρίση, το τέρας του λαϊκισμού έχει τόσο σταθερά αγκιστρωθεί στο κοινωνικό σώμα που ακόμα και οι τελευταίοι ανθιστάμενοι πολίτες, αποκαρδιωμένοι παραδίδουν τα όπλα και υποκύπτουν στο μοιραίο. Παραδίδουν σε εξωτερικούς παράγοντες να αποφασίσουν για το μέλλον τους, ανάλογα με τα δικά τους συμφέροντα.

Για τους πολύ λίγους όμως που ανθίστανται ακόμα, η ελπίδα δεν πρέπει να σβήσει. Υπάρχει ίσως στρατηγικός άξονας για να σκιστεί το πέπλο του λαϊκισμού. Μια διαδικασία που άφορα όλες τις κοινωνικές εξελίξεις, με την οποία ο απλός πολίτης θα μπορέσει να τις εκτιμήσει στην πραγματική τους διάσταση. Αλλά κυρίως μια διαδικασία, με την οποία χωρίς λαϊκίστικές επιρροές, θα μπορέσει να συγκρίνει την ποιότητα και βάρος ατόμων που επιχειρούν να αναδειχτούν σαν μέλη της ηγετικής ελίτ της χώρας. Και επειδή η εκάστοτε ηγετική ελίτ κρατάει το μέλλον του Ελληνισμού στα χέρια της διαμορφώνοντας τις εξελίξεις, σ αυτήν επικεντρώνεται αυτό το σημείωμα.

Δεδομένων των συνθηκών η πρόκληση είναι σχεδόν απροσπέλαστη, καθώς η κοινωνία έχει μορφωθεί για μια γενιά να ζει και να δρα μέσα στα πλαίσια του λαϊκισμού που βλέπουμε. Προκύπτει η ανάγκη υπεράνθρωπης προσπάθειας αλλαγής της πολιτικής προδιάθεσης του πολίτη για να κάνει μια λογική ανάλυση των εξελίξεων σε αναφορά το κοινωνικό του συμφέρον και ανάλογη αξιολόγηση ατόμων που επιδιώκουν ηγετικούς ρόλους.

Η πραγματοποίηση μιας τέτοιας διαδικασίας  είναι ουσιαστική, δύσκολη, επίπονη και απολύτως αναγκαία.  Και ανήκει αποκλειστικά στον πολίτη. Είναι το ύψιστο δημοκρατικό του κεκτημένο.

Πέρα από υλικά μέσα, γονικές καταβολές και άλλους θυμικούς παράγοντες, που ευνοούν την παραπληροφόρηση, ο πολίτης πρέπει κατά κύριο λόγο να κρίνει τους μνηστήρες της ηγεσίας της κοινωνίας, σε τρείς αλληλένδετες διαστάσεις. Πεπραγμένα με απτά αποτελέσματα που συνηγορούν για την καταλληλότητα τους στους ρόλους που θέλουν να αναλάβουν. Ηθική ακεραιότητα και ηγετικές ικανότητες σαν εξασφάλιση για την εμπιστοσύνη που θα τους εναποθέσει η κοινωνία. Ρεαλιστικό όραμα. Είναι σε αυτές τις διαστάσεις που πρέπει να απαιτήσει το ειλικρινές και διάφανο προφίλ των μνηστήρων. 

Και μνηστήρες της ηγετικής ελίτ προς αξιολόγηση δεν πρέπει να θεωρούνται μόνον οι νέοι. Κάθε μέλος αυτής της ομάδας πρέπει να αξιολογείται σ αυτές τις διαστάσεις σε κάθε εκλογική διαδικασία. Άλλωστε, όταν η ηγετική ελίτ φτάνει στον ηθικό βούρκο που βρίσκεται σήμερα, η κοινωνία που την γεννά πρέπει να διαθέτει την εναλλακτική να την απορρίψει συλλήβδην καλώντας νέους στην αναγέννηση της. Μόνο σε τέτοιο πλαίσιο λογικής το λαϊκίστικό πέπλο κατατεμαχίζεται και η κοινωνία δρα υπεύθυνα.

Πολλοί θα χαμογελάσουν λέγοντας, καλά είναι όλα αυτά, λίγο πολύ τα ξέρουμε όλοι, αλλά πως θα βγει ο πολίτης από τον υπάρχοντα λήθαργο κάτω από το πέπλο;

Με τον πνευματικό μας κόσμο στον κόσμο του, φοβούμαι ότι όλοι εμείς οι θλιβερά μειδιάζοντες και αποθαρρημένοι είμαστε και οι μόνοι που θα μπορούσαμε να συνεισφέρουμε στον μακρύ αγώνα, συζητώντας με τον ευρύτερο κύκλο μας, οπουδήποτε μπορούμε. Προσπαθώντας να πείσουμε τον καθένα που συνομιλούμε για τον στρατηγικό άξονα στην διαδικασία καταστροφής του πέπλου του λαϊκισμού και τον μοναδικό ρόλο του απλού πολίτη σ αυτή την διαδικασία. Η ελπίδα είναι μικρή αλλά ίσως η μόνη.

Δύσκολα τα πράγματα, απελπιστικά, αλλά δεν υπάρχουν πλέον άλλοι εθελοντές για δράση, ούτε καν ήρωες.